Фељтон

БАЛКАНОТ И МАКЕДОНИЈА (23)

1.3.7

1.3.7

КОЛОНИЗАЦИЈАТА НА ТЕБА ОД ФЕНИКИЈЦИТЕ – ДЕЛ I

Во Беотија, југоисточно од Кефиското езеро, на реката Исмена се наоѓа градот Теба. Ономастиката е од непознато потекло, веројатно палеобалканско или египетско и значи брод. Археолозите утврдиле дека акрополот Кадмеја е соѕидана  околу 1320 година пред Христа, што одговара на Ератостеновата хронологија од пред 1313 година пред Христа.

Според митолошките податоци што ги наведува Паусаниј,1 тебанската земја прво ја населиле Ектените, чиј крал бил Огиг (домородец). Ектените ги уништила чума, а по нив се населиле Хијантите и Аоните, кои биле од беотски род. Кога војската на Фениќаните навалиле на Теба, тие биле победени, а Хијантите, кога паднала ноќта, побегнале од земјата, а Кадмо на Аоните, кои го замолиле за милост, им дозволил да останат и да се измешаат со Фениќаните. Аоните живееле по селата, а Кадмо изградил град под името Кадмеја. Кога градот се зголемил, Кадмеја станала Акропол на долна Теба.

1 Pauzania, Periigissis tis Ellados, IX, 5, (прев. Водич низ Хелада), Логос, Сплит, 1989.

Истовремено, фениќаните го заземале островото Родос, Крит и Еубеја каде ги изградиле градовите Халкис (бакар) и Еретра. Подоцна, околу 800 година пред Христа, го колонизирале полуостровото Халкидики во Македонија каде го пренеле своето име, како  и западниот брег на Термајскиот залив. Но, покрај своите колонии на Балканот, Фениќаните од своите бази во денешниот Либан, по морски пат се ширеле долж Средоземното Море, основајќи колонии долж Јадранското Море, сè  до Шпанија и северна Африка, каде лежел нивниот најмоќен град Картагина.

Тоа биле првите „глобални капиталисти“ на светот, кои ја контролирале трговијата на Медитеранот речиси 1000 години, сè додека Александар Македонски не ги покорил во 332 година пред Христа. Колонизацијата на Фениќаните вткаена е во митот за Кадмо, како епонимен херој на Кадмејците, жителите на беотската Теба и за неговата сестра Европа. 

Кадмо и Европа

Феникијскиот крал Агенор, владетел на Тир во Канаанската земја, во денешен Либан, на источните брегови на Средоземното Море, бил оженет со Телефаса, која му ја родила ќерката Европа и синовите Кадмо, Феник, Финеј и Килик. Агеноровиот брат-близнак бил Бел кој владеел со Египет и ги имал близанци Данај и Египт. Данај ја колонизирал Арголида на Пелопонез.

1.3.8           

           Кадмо

Европа била многу убава принцеза и Зевсова миленичка. Кога пораснала, таа често си играла на морскиот брег каде со другарките берела цвеќе и, во една прилика, го привлекла вниманието на богот Зевс. Таткото на боговите, кој сакал смртници, страсно се вљубил во Европа и, за да ù се приближи, се преобразил во бел бик, со голем подбрадок и мали рогови како украси, меѓу кои се протегала една црна лента, а тој мирисал на рози и шафран. Европа без страв му пристапила на убавото животно и, бидејќи бикот се покажал питом како јагне, почнала да си игра со него, ставајќи му цветни венци на роговоите. Најпосле, се качила на грбот на тоа кротко животно. Тогаш, бикот ненадејно јурнал во морето со својот плен од фениќанскиот брег, следен од останатите богови и од Нереидите, кои пееле сватовски песни.

Кога Зевс стигнал на островото Крит во близина на Гортина, се претворил во орел и ја силувал Европа која му родила тројца синови: Миној, Радамант и Сарпедон. Европа подоцна се омажила за критскиот крал Астерон, од карско или лувијско потекло, кој ги посвоил нејзините деца. Миној станал славен и праведен крал на Крит со што започнала фениќијската колонизација на островот.

Кога Агенор слушнал за грабнувањето на својата мила ќерка, веднаш ги пратил своите синови да ја бараат и им наредил без неа да не се вратат во татковината. Така почнала колонизацијата на бреговите на Медитеранот.

Агеноровиот син Феник станал крал на Феникијците на западниот Медитеран, додека Килик станал крал на Киликија во Мала Азија, војувајќи против Ликијците. Финеј станал крал на тракискиот Салмид на Мраморното Море. Кадмо тргнал на пат со својата мајка Телефаса, со бродови и голема војска. Откако ги колонизирал островите Род и Тера, подолго се задржал кај Едонците во Тракија, каде Телефаса умрела и била погребана. Потоа тргнал да го колонизира островот Тас во Егејот, каде Фениќаните отвориле рудници за злато.

1.3.9  1.4.0      

Битки на Кадмо          

Тоа го потврдува и Паусаниј2 кој пишува дека жителите на Тас од  памтивек се Фениќани од Тир, општо земено од Феникија. Тоа истото го наведува и Херодот3, „дека на Тас нашол еден Хераклев храм кој го основале Фениќаните, кога пловеле тражејќи ја Европа, па таму свратиле и ја основале населбата Тас. А тоа се случило уште пет поколенија пред во Хелада да се роди Херакле, Амфитрионовиот син.“ Според Ератостеновата хронологија, Херакле се родил во 1261 година пред Христа.

2  Pauzania, Periigissis tis Ellados, V, 25, (прев. Водич низ Хелада), Логос, Сплит, 1989.

1  Херодот, Историја, IV,44, Матица Српска, Београд, 1988.

По освојувањето на Тас, колонистите тргнале кон југозапад и го населиле островот Еубеј, каде ги соѕидале тврдините Халкида и Еритреја. Откако се истовариле кај Аулида и ја преминале Беотија, стигнале во Теба и завладеале со таа земја. Во митовите, Кадмо му се обратил на Делфиското пророштво кое му рекло веќе да не ја бара сестра си, туку да основа град на место на кое ќе легне крава на која прва ќе наидат. По освновањето на Теба, Кадмо морал да го убие змејот, Ареевиот син, кој ги чувал блиските извори на вода. Змејовите заби ги посадил и од нив израснале воини кои меѓусебно се убивале и од нив, наводно, потекнале најугледните фамилии во Теба.

Откак Кадмо ја соѕидал тврдината Кадмеја (1313 година пред Христа), се оженил со Хармонија, ќерка на Афродита и Арес, кој му родила пет деца: синот Полидор и ќерките Семела, Инона, Агава и Автонија. Сопружниците среќно живееле, ама во длабока старост биле принудени да го напуштат градот и на воловска кола и во вид на змии да стигнат на север каде дошле по молба на Енхелејците за да ги заштитат од варварите кои им ја загрозувале нивната земја.

Како искусен воин, Кадмо ги победил варварите и станал крал на Енхелеја. Хармонија овде го родила синот Илир и кога тој пораснал, по Кадмовата смрт, станал крал и земјата е наречена Илирија.

Продолжува

 3.3.3  0.0

Пишуваат: АКАДЕМИК А. ШКОКЉЕВ-ДОНЧО И СЛАВЕ КАТИН 

Најново од: Фељтон

МАНАСТИРОТ „СВЕТА БОГОРОДИЦА“ И ИЗБОРОТ НА ЈОВАН ДЕБАРСКИ

Во продолжение на својата „Книга за Мијаците“, Георги Трајчев се обидува да ја утврди местоположбата на манастирот „Света Богородица“, во кој Јован Дебарски бил игумен пред да биде избран за поглавар на Охридската архиепископија. Поради недостигот од непосредни пишани извори, Трајчев се потпира врз старите преданија зачувани меѓу населението од Реканскиот крај. Според нив, манастирот […]

Јован Дебарски – првиот охридски архиепископ по падот на Самуиловото царство

Историски белешки за Мијаците Многу малку се знае за животот на Јован Дебарски, кој управувал со Охридската архиепископија од 1018 до 1037 година. Тој бил поставен на нејзиното чело по падот на Самуиловото царство и воспоставувањето на византиската власт во Македонија. Во тоа време, со одлука на византискиот император Василиј Втори, Охридската патријаршија била сведена […]

Историски белешки за Мијаците

Мијаците – древно словенско племе од Солунското Поле Во третиот дел од фелтонот посветен на „Книга за Мијаците“ од Георги Трајчев се разгледуваат преданијата за древното потекло на Мијаците, нивната можна поврзаност со Самуиловата аристократија, белезите на благородничкото наследство и значењето на мијачкиот крстат бајрак. Како прилог кон тезата за древноста на Мијаците, Трајчев се […]

Мијаците – древно македонско племе со корени од Солунско до Реканскиот Крај

Истражувајќи го минатото на Мијаците, прилепчанецот Георги Трајчев (1869–1945) во својата „Книга за Мијаците“, објавена во Софија во 1941 година, забележува интересни податоци за нивното древно потекло. Трајчев го пренесува тврдењето на Благоја Димитров, публицист, општественик и добар познавач на старогрчкиот јазик, според кое во Битола бил откриен гроб од римско време со натпис што […]

Мијаците меѓу традицијата, исламизацијата и преселбите: сведоштвото на Георги Трајчев

Напомена: Оваа книгата за Мијаците првично била напишана така што Трајчев доследно ги употребувал поимите „Македонија“ и „Македонци“. Меѓутоа, тогашната бугарска влада не му дозволила да ја отпечати, поставувајќи му услов: секаде каде што пишувало „Македонци“, зборот да биде заменет со „Бугари“.  Принуден од околностите, а решен по секоја цена да го објави своето долгогодишни […]

НАЈАВА: Од наредна среда Порталот „Македонска нација ќе објавува продолженија од: „Книга за Мијаците“ според делото на Георги Трајчев

Порталот „Македонска нација“ од наредна среда ќе започне со објавување фелтон подготвен според „Книга за Мијаците“ од македонскиот просветен деец, публицист и револуционер Георги Трајчев. Книгата, објавена во Софија во 1941 година, содржи вредни записи за потеклото, животот, населбите, говорот, носијата, обичаите и преселбите на Мијаците. Трајчев го создавал делото врз основа на личното познавање […]

Автобиографијата „Патот до врвот“ од д-р Лефтер Манче (27)

ДЕЛ ОД МОНОГРАФИЈАТА „ПАТОТ ДО ВРВОТ“ OД Д-Р ЛЕФТЕР МАНЧЕ Паскал Гилевски, познам македонски писател, публицист, новинар, културолог и бранител на вистината за Егејска Македонија, во Воведот на  Автобиографијата на Лефтер Манче под наслов „Незгаслив порив за Македонија дбележува“ ќе го напише следното: Доктор Лефтер Манче, еден од најпознатите и најдвигателни личности на македонската дијаспора, […]

Д-р Лефтер Манче стана медицинско лице во Дебрецен (26)

Дел од монографијата „Патот до врвот“ од д-р Лефтер Манче На 1 септември 1964 година ја почнав последната година на студии и почнав и јас да им држам предавања на студентите по практика на анатомија од прва година, по поканата што пред четири години ми ја упати професорот Кромпехер. Им предавав двапати неделно на студентите […]

To top