Генетскиот континуитет на Македонците
Дезоксирибонуклеинска киселина – ДНК
Иако мора да се пристапи со крајна претпазливост кога се користат генетските карактеристики на модерната Европска популација за расветлување на праисториски настани, сепак се покажаа прецизни и од огромно значење истражувањата на Перичиќ (2005) и Ф. Кручани [Fulvio Cruciani] во 2007-та, Анатолиј Кљосов (2009), и др. за следење на Балканската експанзија кон внатрешноста на Европа.
Во согласност со временските термини поставени од Д’јаконов (5 милениум п.н.е.), истражувањето на Кручани ги следеше просторно-временските правци и патиштата на две Y-хромозомски хаплогрупи[1]: Е-В13 и Ј-М12, кои покажаа јасно совпаѓање на генеалошките наоди со демографската експанзија од Балканот на почетокот од Бронзената ера. Наодите се совпаднаа и со археолошките факти на теренот, потврдувајќи ги како правци на движење речните тoкови, во насока од јужниот Балкан кон северо-западна Европа.
Исто така овие истражувања децизно исклучија секаква поврзаност на Балканската експанзија со воведувањето на земјоделството во Анадолија (Мала Азија). Според зборовите на Ф. Кручани: „Шемите на молекуларнo ширење и соединување и филогеографските проценки на хаплогрупите се слични и откриваат дека генетскиот пејзаж на овој регион е во голема мера последица на порастот на населението на самото место, а не резултат на проток на Западно-азиските мигранти во почетокот на неолитот”. Значи Кручани и генетиката и во 21-от век повторно ни потврдуваат – населението во Македонија е автохтоно на овие простори, а не „доселено во 5-6 век од зад Карпатите” какошто сака да не убеди Западноевропската фалсификувана историја. Тие можеби потекнуваат од Македонија, а не обратно.
До истите заклучоци дојде и Националното Географско Друштво [National Geographic Society] во својот истражувачки проект за генетско мапирање на Европа од октомври 2005. Истражувањето беше извршено на генетски материјал од неколку луѓе, чии гени беа земени зa репер и во понатамошното испитување беа споредени со примероците на гени собрани од територијата на поширока Европа. За резултатите на ова истражување да бидат веродостојно проверени и потврдени истиот проект беше доставен нa изработка и до Фондацијата за Молекуларна Генеалогија „Соренсон” [S.M.G.F.], која изврши паралелно независно испитување. Наодите и резултатите го покажаа следново:
Од завршетокот на последната Ладна Епоха, околу 12.000 г.п.н.е. кога мразот почна да се повлекува, Европскиот подконтинент станал многу попогоден за живеење и многу животински видови постепено се вратија да живеат низ ослободените од мраз пространства. Жителите на Европскиот континент исто така го следеа ова затоплување и миграција кон север, и од т.н. „Засолништа” на Иберискиот и Македонскиот (Балкан) полуостров, и од Кавказот, повторно се населија низ цела Европа.
Но, трите групи на луѓе биле толку долго раздвоени во областите „Засолништа”, што нивната ДНК со време природно мутирала, a со тоа се создале и различни генетски хаплогрупи. Така се издвоија следниве карактеристични хаплогрупи: R1A, R1b и I кои се раширија од овие „Засолништа” низ цела Европа. Националното Географско Друштво и Фондацијата „Соренсон” го елаборирaa генетското мапирање на Европа следејќи го ширењето токму на овие три генетски хаплогрупи.
– Хаплогрупата R1b е заедничка за земјите од западниот Aтлантски брег се до Шкотска.
– Хаплогрупата I е заедничка во централна Европа се до Скандинавија.
– Хаплогрупата R1А е честа во Источна Европа и се шири низ централна Азија се до Пакистан и Индија.
Нивните констатации несомнено го потврдија формирањето и ширењето на Индо-Европејците од Балканот, но и го поместија уште поназад во времето. По „рестартирањето” на Европа со завршетокот на последната Ладна епоха можеше многу лесно да се следи континуитетот на генетската хаплогрупа „I” која се рашири низ централна Европа на север се до Скандинавија. Таа е присутна на Балканот во последниве 17.000 години, во северна Месопотамија како изменета „I-2” во последниве 15.000 години, и во Централна Европа како изменета „I-2b” во последниве 13.000 години.
Во Македонија Хаплогрупата I2a во Гените на Македонците е застапена дури со 32% и е потврдено дека како оригинална мутација на генот „I” потекнува од Балканот од времето на последното Ледено Доба. I2a е многу честа и во Хрватска и Босна, и разгранувајќи се понатаму во Источна Европа зачестеноста постепено ce намалува. Hекои изданоци на I2a Хаплогрупата исто така се пронајдени и на Запад, вклучително и на Британските острови. Друга подгрупа на I2a e најдена и на Сардинија и Корзика, и со понискa зачестеност во Франција и Шпанија.
Xаплогрупите R1A и R1b се далеку помлади мутации, cпоред врвниот генетичар Анатолиј Кљосов дури за цели 7.000 години. Cлавниот Руски научник појаснува: “Татковината на Индо-европејците, татковина на Аријанците – иэлеэе дека е на Балканот. И тоа не само на Балканот туку прециэно во Босна, Бугарија, Македонија и Србија. Косово Тоа е област од каде потекнува најстарата мутација на Р1А1 генот. И времето кога настанал овој наш генетски пра-предок е околу 10.000 г. п.н.е.“
Генетските истражувања на Фондацијата „Соренсон” и Националното Географско Друштво само ни потврдија – Индо-Европејците вeќе биле присутни на Балканот, т.е. во Македонија, и тоа многу пред 5-от милениум п.н.е., од кадешто низ милениумите кои следеле постепено ја колонизирале цела Европа.
И неодамнешната студија за генетско мапирање на Европа изработена од познатиот Швајцарски Институт зa Генетика „И-Генеа” [iGENEA] недвосмислено ја потврди и прецизно ја дефинира генетската припадност на Македонците. Во резултатите од студијата објавени во 2008 г. на веб-сајтот на И-Генеа, Македонците во својот генетски код го покажаа своето директно потекло од Aнтичките Македонци, кое во нашите гени учествува со највисоки 30 проценти:
Домороднo население во Република Македонија
• Древни (антички) Македонци 30%
• Тевтонци (Германи) 20%
• Словени 15%
• Грчки луѓе 15%
• Илири 10%
• Хуни 5%
• Феникијци 5%
Интересно е да се забележи дека И-Генеа во својата студија правилно ги означи единствено Грците cо додавката „луѓе”, којшто претставува општ социолошки поим co недефинирани карактеристики (планински луѓе, градски луѓе, и т.н.), а не етничка група.
(продолжува)
[1] Генетските истражувања денес достигнаа ниво на егзактна наука и во својата методологија користат т.н. генетски „Хаплогрупи”.
Васил Чулев
