Фељтон

ДЕЛ ОД ЖИВОТНАТА ПРИКАЗНА НА БОРЧЕ ВИДИНОВСКИ (28)

213 copy

213 copy

ПОЗНАТИ МАКЕДОНСКИ ЛИЧНОСТИ ВО КАНАДА – ДЕЛ II

Борче Видиновски е бизнисмен, но поведен од својата сопруга Рада Видиновска одвреме-навреме добива инспирации да напише некоја песна. Така, во делото „Корени“ („Канадско-македонски литературни визии“) е застапен со девет песни на македонски јазик. 

Животната приказна на Борис (Борче) Видиновски е слична или идентична со историјата на голем број Македонци од сите делови на Македонија кои живеат на Северноамериканскиот континент. Во исто време неговиот живот и дело е и скромен дел од историјата на неговото родно Крстоар, на Битола, а преку него и на неговата татковина – Македонија.

Зашто она што се случувало од исконските времиња од античкиот период се’ до прогласувањето на Република Македонија за самостојна, демократска и независна држава е само една сага на човештвото. Затоа, може да се рече дека со монографскиот труд за доблесниото семејство Видиновски кое потекнува од селото Крстоар, Битолско, а живее во демократска Канада, во скромни рамки се проектира најновата фаза на македонската иселеничка историја.

Борче Видиновски е личност за почит и пример од кој можат и треба да се огледаат и други Македонци во двете татковини, Канада и Македонија. Делото што го направиле тој  и неговата сопруга Рада, претставува убав пример и патоказ на еден честит и благороден македонски брачен пар во Канада.

Целосна претстава за Борче може да се добие ако за проекцијата се прекрши родното огниште – легендарното Крстоар, потоа Битола, каде го помина дел од своето детство, и неговите две татковини – Македонија и Канада. Текстови кои се дадени во монографијата „Семејството Видиновски“.

Во моногравското дело на авторот на овие редови, Славе Катин, кое е на македонски и на англиски јазик и е илустрирано со голем број фотографии се вели дека Борис (Борче) Видиновски е роден во 1943 година во Крстоар, Битолско. Основно образование завршил во Буково, а Средно земјоделско училиште учел во Гостивар. Во тој период од животот Борче е еден од ценетите млади луѓе во селото и пошироко. Тој бил послушно, трудољубиво и вредно момче кое заедно со другите млади луге од селото и околината поради животните состојби и својата иднина, размислувал каде по белиот свет да ја бара својата иднина и живот.

Животот на еден познат иселеник од Македонија во Канада, како што е на Борче Видиновски сместен во еден ограничен со податоци биографско-публицистички времеплов е своевидна сага за неговото опстојување. Монографијата за семејството Видиновски со сета скромност е лика и прилика за живот и за делото што Рада и Борчеј го оставија вечно да се сеќава нивната фамилија и младите генерациите во нивните родни места Крстоар и Живојно, во Македонија, како и во Торонто, во нивната втора татковина, Канада.

Инаку, најголемиот дел од животот Борче го мина во емиграција, но тој остана поврзан со родната земја – Македонија, со своето родно Крстоар, каде со реновирањето на семејната куќа ги продолжи и ги продлабочи корените на Видиновци. Со тоа Борче и Рада Видиновски, како личности, настојуваат да навлезат во суштината на животот во новата средина и во македонската вистина, слобода, иднина…

Борче е еден од најактивните членови на Литературното друштво „Браќа Миладиновци“. Денес живее и ги поминува пензионерските години во Торонто, а со копнеж тагува и пее за родната татковина Македонија, каде доаѓа речиси секоја година.

Уште од почетокот активно се вклучил во културно-општествениот живот, а особено во спортските фудбалски организации во Торонто. Бил претседател на Македонската фудбалска лига која броела 13 македонски тимови, а низа години бил тренер на националниот тим „Солун“ на организацијата „Обединети Македонци“ во Торонто.

Во 1988 година, со играчите на тимот „Солун“ гостувал на големата светска манифестација на децата бегалци од егејскиот дел на Македонија што се одржала во Скопје. Спаѓа во редот на најдобрите бизнисмени со својата приватна компанија „Пикеринг ауто спринг сервис“ и компанијата Б-МОНТ.ЛИД во градот Пикеринг, Онтарио.

Тој е еден од најактивните членови на Литературното друштво „Браќа Миладиновци“. Денес живее и ги поминува пензионерските години во Торонто, а а копнежот тлее  и тој пее во неговите стиховиза родната татковина Македонија.

Борче Видиновски се покажал и докажал преку постоењето и   активноста на Литературното дружтво „Браќа Миладиновци“, кое работи во состав на МПЦ „Свети Климент Охридски“ во Торонто.

Борче Видиновски спаѓа во редот на подобрите бизнисмени меѓу Македонците во Канада. Заедно со братму Мирче Видиновски беше сопственик на компанија „Пикеринг ауто-спринг сервис“ и компанијата Б-МОНТ.ЛИД во градот Пикеринг, Онтарио. Тие произведуваа федери за сите видови автомобили. Нивните производи се продаваат во Канада и САД, особено во Куба.

Исто така, двајцата браќа Мирче и Борче беа вклучени во акцијата  за прибавување на облека за крајно сиромашните краеви во Пиринска Македонија, во Бугарија  и во Мала Преспа, во Албанија, што во 1991 година започнаа да ја организираат македонските православни цркви „Св. Климент Охриски“ од Торонто и „Св. Илија“ од Мисисага, организацијата „Обединети Македонци“ и секцијата на ВМРО-ДПМНЕ од Канада.

Оваа акција резултираше со испраќањето авионски пратка од 290 кутии облека, со тежина од 3 тони. Пратките беа испратена до Македонската православна црква во Скопје, која понатаму ја презеде должноста за дистрибуирање. Во ова акција беа вклучени бизнисмените Борче и Мирче Видиновски, како претставници на организацијата „Обединети Македонци“, а кои и во минатото биле вклучени во вакви и слични хуманитарни акции.

Борче Видиновски е бизнисмен, но поведен од својата сопруга Рада Видиновска одвреме-навреме добива инспирации да напише некоја песна. Така, во делото „Корени“ („Канадско-македонски литературни визии“) е застапен со девет песни на македонски јазик.

Инаку, делото „Корени“ е едно од позначајните поетски остварувања на членовите на Литературното друштво „Браќа Миладиновци“ при Македонската православна катедрална црква „Свети Климент Охридски“ од Торонто. Тоа, всушност, претставува излив на чувства, желби, соништа, копнежи, болки, вистини, страдања и радости, како и израз на голема љубов кон македонскиот и англискиот јазик.

Затоа може да се каже дека за Борче Видиновски Македонија претставуваат дел од секојдневието и од вистината на  демократска Канада. Затоа, неговите поетски остварувања се тесно поврзани со родниот крај, а имаат силни носталгични изливи на љубов кон Канада, старата и неговата родна татковина Македонија.

Продолжува

slavek 1 copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy copy

Пишува: СЛАВЕ КАТИН

Најново од: Фељтон

Карактерот и семејните вредности на Мијаците

Воздржаност, достоинство и добронамерност Во својата книга за Мијаците, Георги Трајчев го опишува Мијакот како воздржан, молчелив, добронамерен и благ човек, подготвен да помогне некому во неволја. Во неговиот опис, особено место заземаат чесноста, почитувањето на дадениот збор и грижата за семејниот углед. Воздржаноста не подразбирала отсуство на чувства. Тие најчесто се изразувале во семејниот […]

КРИМИНАЛЦИ ВО РЕКАНСКО И ВЛИЈАНИЕТО ВРЗ МИЈАЦИТЕ

Георги Трајчев во својата „Книга за Мијаците“, објавена во Софија во 1941 година, продолжува да ги опишува несигурноста и насилствата што во одредени периоди го нарушувале животот во Мијачијата и во поширокиот Рекански Крај. Разбојничките напади, кражбите, грабежите и уцените не претставувале само поединечни трагични настани. Нивното повторување постепено влијаело врз секојдневието, стопанството и движењето […]

РАЗБОЈНИШТВОТО ВО РЕКАНСКО И НЕГОВОТО ВЛИЈАНИЕ ВРЗ МИЈАЦИТЕ

Во „Книга за Мијаците“, Георги Трајчев пишува и за беззаконието, разбојничките напади и насилствата врз населението во Реканскиот крај во последните векови од османлиското владеење. Во услови на ослабена државна власт, особено во планинските и пограничните области, се појавувале вооружени групи што ги ограбувале селата, ги пресретнувале трговците и печалбарите и барале откуп од побогатите […]

МИЈАЦИТЕ СО ЧЕТКАТА И ДЛЕТОТО ОСТАВИЈА МАКЕДОНСКИ ПЕЧАТ НА БАЛКАНОТ

Во својата „Книга за Мијаците“, Георги Трајчев посветува особено внимание на уметничката и градителската дарба на Мијаците. Од малите планински села во Реканскиот крај произлегле бројни зографи, копаничари, иконописци, архитекти и мајстори-градители. Организирани во семејни тајфи, тие работеле низ Македонија и во многу други краишта на Балканот. Со четката, која во мијачкиот говор се нарекувала […]

ИСТОРИСКИ БЕЛЕШКИ ЗА МИЈАЦИТЕ, БИГОРСКИОТ МАНАСТИР НИЗ ВЕКОВИТЕ

ИСТОРИСКИ БЕЛЕШКИ ЗА МИЈАЦИТЕ, БИГОРСКИОТ МАНАСТИР НИЗ ВЕКОВИТЕ Во продолжение на петтото поглавје од „Книга за Мијаците“, Георги Трајчев се задржува на историјата на Бигорскиот манастир „Свети Јован Претеча“. Подигнат во 1020 година, Бигорскиот манастир „Свети Јован Претеча“ бил нем сведок на византиското, српското и османлиското владеење во Македонија. Во текот на своето повеќевековно постоење […]

БИГОРСКИОТ МАНАСТИР – ДУХОВНОТО СРЦЕ НА МИЈАЧКИОТ КРАЈ

Во „Книга за Мијаците“, Георги Трајчев пишува за Бигорскиот манастир „Свети Јован Претеча“, едно од најзначајните духовни и културни светилишта во Македонија. Сместен над долината на Радика, меѓу планинските ограноци на Бистра, Дешат и Кораб, манастирот со векови бил средиште на верскиот, просветниот и културниот живот во Реканскиот крај. За Мијаците Бигорскиот манастир не бил […]

МАНАСТИРОТ „СВЕТА БОГОРОДИЦА“ И ИЗБОРОТ НА ЈОВАН ДЕБАРСКИ

Во продолжение на својата „Книга за Мијаците“, Георги Трајчев се обидува да ја утврди местоположбата на манастирот „Света Богородица“, во кој Јован Дебарски бил игумен пред да биде избран за поглавар на Охридската архиепископија. Поради недостигот од непосредни пишани извори, Трајчев се потпира врз старите преданија зачувани меѓу населението од Реканскиот крај. Според нив, манастирот […]

Јован Дебарски – првиот охридски архиепископ по падот на Самуиловото царство

Историски белешки за Мијаците Многу малку се знае за животот на Јован Дебарски, кој управувал со Охридската архиепископија од 1018 до 1037 година. Тој бил поставен на нејзиното чело по падот на Самуиловото царство и воспоставувањето на византиската власт во Македонија. Во тоа време, со одлука на византискиот император Василиј Втори, Охридската патријаршија била сведена […]

To top