Македонија, 2010
Етнонимот Словени бил и е предмет на научно интересирање и толкување, имено историчарите Kinder и Hilgemann заклучиле дека “Словените името го носат од најстари времиња” по зборот “Слово” што на древномакедонски и современ македонски значи “Глас”, “Збор”, “Буква” и дека Словените се главна гранка во индоевропското семејство на народите, а особено важен индикатор за посведочување на етногенетската врска меѓу древните и современите Македонци претставува Ономастиката(наука за лични имиња), со сите особености и карактеристики кај Древномакедонците и современите Македонци.
Истражувањата во палеоархелогијата и палеолингвистиката на тлото од Република Македонија покажуваат дека знаците од пелазгиско-античко-венетско-древномакедонска азбука со “Глоси”(зборови) од фонетското(гласовно)[1] писмо се стари меѓу 35 000 и 50 000 години пред Христа, а артефактите со совршена фонетска морфологија, текстови и фонд на зборови се идентични со јазикот и писмото на современите Македонци, Руси, Полјаци, Чеси…во оваа прилика со задоволство изразуваме благодарност на македонските еминентни научници: проф. д-р.Ташко Д. Белчев, за научните трудови со древномакедонски белег; историчар д-р. Петар Поповски, за двата тома “Украдена историја”; лингвист Маргарита Китан Ивановска, за научниот труд “Букварот”; академик Томе Бошевски и професор Аристотел Тентов, истражувачи дешифратори на Каменот од Розета; д-р. Душко Алексовски, научни откритија од карпестата уметност во Македонија со древномакедонски белег; археологот, Милош Билбија, откритија со древномакедонска материјална култура; инж.архит. Васил Иљов, дешифратор на древномакедонски натписи од кои и штичката од древната наколна населба од Костурско езеро, со утврдена старост со Ц 14 од 5260-та година пред Христа, која глаcи Ш,пел VII кол,ште, а на современ македонски литературен јазик гласи Шупел, VII колиште, (Шупливо седмо колиште)…
Да посочиме само еден пример од топонимијата, како производ од заедничката корен-основа на зборот “трн”, со исто значење во македонскиот современ јазик ”трн”: Трново, село во Македонија и предел Трница; Тирново, место во Тесалија; Трнава, градот Тирана во Албанија (Матија); Трново и Тарново, места во Бугарија; Трновац, место во Србија; Трнова, Полска; Трнава, Австрија; Тирнава, на Британските острови; по овој терк може да се набројат безброј примери од древната топонимија, оронимија, хидронимија, литература, драматургија, философија, историја, култура, цивилизација.
Македонија за првпат картографски била прикажана на цртеж од анонимен автор за времето на македонскиот цар Филип II Македонски(359-336п.н.е.), со старата престолнина Арг и новата Пела, а подоцна, Македонецот географ и астроном Клавдиј Птоломеј во првиот век после Христа, ја претставил во вистинските етнички и територијални граници, прецизно дефинирани, што претставуваат индиректно значење и потврда за поврзаноста помеѓу етногенородните Древномакедонци и етногенородниот современ Македонски народ, кои во континуитет суштествуваат на мал дел од сопствените етнички граници и се единствен народ во светот кој граничи со самиот себеси.
Македонија во библијата е споменувана како географски поим и народ, но апостол Павле споменува епоним Македонија и етноним Македонец,[2] а непосредно после Христа во 50-те години боравел во Македонија, бил беспрекорно дочекан и прифатен од Македонците, каде проповедал Христијанство, а во второто негово доаѓање во Македонија нашол организирани македонски црковни општини.
Плејада светски научни авторитети, со своја истражувачка работа, објективно, аргументирано, суверено, без предрасуди, калкулации, шпекулации, нарачки и искривувања на вистината (премин од незнаење во знаење), веродостојно ја имаат елаборирана поврзаноста помеѓу етногенородните браќа по крв Древномакедонците и современите Македонци, кои и денес суштествено егзистираат само на мал дел од сопствената етничка територија Македонија, како народ македонски и држава Република Македонија.
Античките извори и современите егзактни научни дејци делат иста научна мисла, експлицитно стојат на становиште дека современите Македонци се Пелазгиски етногенороден народ, кои со своето милениумско суштествување, заслужуваат и предизвикуваат длабоки научни истражувања, проучувања и согледби, а радува фактот што денес, светски авторитети, енциклопедисти, етнолози, антрополози, лингвисти, археолози, историчари, венетолози, слависти, илириолози, византиолози, македонолози…, научно се будат и не се веќе заложници на принудно нарачани истории.
Сочуваните многубројни вредности создавани од народниот македонски гениј, усно пренесувани од поколение на поколение кај современиот македонски народ, аргументирано говорат за неговата етногенородна македонска припадност, блескаво историско и цивилизациско минато,[3]и со право Македонците копнеат по суштината на вистината(премин од незнаење во знаење), ја пренесуваат мислата и духовноста од тие древни времиња во сегашноста, со истиот древномакедонски архаичен јазик, укажувајќи на битието и идентитетот македонски.
Всушност, современите Македонци се посебна Пелазгиско-Древномакедонска народност(националност),[4] што до денешни дни суштествуваат и се идентификуваат како Македонци, а се најдлабоко и цврсто поврзани за корените од сопствениот праидентитет, прајазик, праисторија, пракултура, праписменост и працивилизациски вредности, кај кои до наши дни не згаснала свеста за припадност, целовитост со карактеристики за идентитетот на етногенородот Древномакедонско-Пелазгиски[5].
Современите Македонци се издиференциран идентитет од етногенородна категорија на древен народен супстрат, кои во својот историски развој се издигнаа над останатите етногенородни групи од Пелазгискодревните народи, но за среќа по сиот род човечки суштествуваат и денес, а денес современите Македонци со своите научни авторитети се во позиција да го истражуваат, проучуваат, компарираат и афирмираат своето богато историско, културно и цивилизациско минато, од мезолитот, неолитот, палеолитот, архејскиот, античкиот и периодот до наши дни, засновано врз документирани сведоштва и факти, со несоборливи научни докази, го посведочуваат сопствениот идентитет.
Целата оваа презентација, од поставките на споменатите древни и современи учени авторитети од разни епохи, претставуваат автентични научни резултати, со уверлива веродостојна моќ (душа што ја владее мислата), зрелост и вистина (премин од незнаење во знаење), што придонесуваат и го расветлуваат чинот на најстарите етногенородни припадници на Древномакедонците, кои и денес во континуитет суштествуваат на прататковинските огништа како Македонци со идентитет Македонски во Република Македонија, кои во иднина ќе бидат предмет на светско научно интересирање, истражување и проучување, заради посебноста на етногенородниот код(генетски феномен кај Македонците за хармонија на разум со добра волја),[6] бидејќи вдахновено сугерира позитивни цивилизациски придобивки, насочници и патокази за валидни, глобализациони системи кон идно благопријатно планетарно суштествување на родот Човек.
Крај
[1] Andre Lefevie, Les races et les langues…, p.170.
[2] Библија, Стар и Нов Завет, Скопје, 2001, 413
[3] Васил Иљов, Нови сознанија за писменоста, јазикот и културата на древните Македонци, во спис,: “А”за културата на просторот, год.8, бр.5и6, Скопје, 1996, 78-85
[4] Marcus Iunianius Justinius, Historiae Philippiae, Lib.,VII,1,1.
[5] Ibid.
[6] Благој Трајков во: “Слово за царот Александар III Македонски”, 2009.
