Во изминатите 45-46 години откако се комунистите на власт во Македонската Република тие постојано го изградуваа и надградуваа своето стојалиште кон македонската емиграција третирајќи ја како непријателска, како фашистичка, како морален отпад од македонскиот народ, кој се продал на разузнавачките западни служби, кој развива клеветничка дејност кон својата татковина, како средина во која никнуваат и се развиваат политички идеологии кои се непријателски насочени кон “легитимно” уставен поредок во СРМ и пошироко во Југославија, во која дејствуваат непријателски организации кои имаат за цел да го поткопаат братството и единството на југословенските народи, да ја девалвираат Народноослободителната борба и да ги уништат придобивките од неа.
Се разбира, ваквиот однос кон македонската емиграција не беше измислен од македонските комунистички властодршци, зашто нив природата не ги надарила толку па да мислат, туку беше слепо копиран од општиот однос на титовистичка Југославија кон емиграцијата од другите републики.
Тоа слепо копирање на политиката кон емиграцијата за македонската стварност беше апсурд, зашто македонската емиграција немаше зад себе фашистичко минато какво тоа што го имаше хрватската усташка и српската четничка емиграција. За времето на Втората светска војна во Вардарска Македонија непостоеа никакви фашистички организации, не постоеше никаков квислиншки режим. Македонците кои по Втората светска војна отидоа во емиграција отидоа како бегалци од комунистчката диктатура и по потрага по парче леб и подобар о подостоен човечки живот. Македонска фашистичка емиграција никогаш не постоела, ниту постои.Но, тоа не им пречеше на комунистичките властодршци во Македонската Република да ја имитираат емигрантската политика на Белград и да ја применат на македонската емиграција.
Од своето врховистичко и квислиншко делумно решение на македонското прашање комунистите во македонската република направија целостен монопол по македонското прашање и тој свој монопол сакаат да и го наметнат и на македонската имиграција. Мегутоа, во македонската емиграција се најдоа будни и смели патриоти кои што го разобличија новиот србомански врховизам како национално предавништво.Македонците од Дијаспората на врховистичкиот монопол по македонското прашање му се спротивставија со илинденскиот идеал за слободна и обединета Македонија како единствено вистинско решение на македонското прашање. Во Дијаспората се создадоа македонски политички организации кои со револуционерна енергија работат за остворување на идеалот за обединета и вистински слободна Македонија.
Се заврза вербална војна меѓу македонската патриотска емиграција која го носи во себе илинденскиот идеал на својот народ и агентурата на квислиншкиот режим од Републиката, војна која беше безмилосна и која даде свои жртви во крв (убиството на Шамбевски во Минхен). Во таа војна новите врховисти се служат со најгнасни средства, дури и со средствата на државниот тероризам. Секој Македонец во Дијаспората кој се определи за за идејата за обединета Македонија е нарекуван фашист, ванчомихајловист, бугараш или криминалец. Сите македонски организации инспирирани од илинденскиот идеал се нарекувани ванчомихајловистички и бугарашки, иако тие тие бескомпромисно се борат и против бугароманскиот врховизам на Ванчо Михајлов.
Тргнувајќи од монополистички позиции по македонското прашање новите југословенски врховисти сметаат дека политиката тоа не е нешто за емиграцијата, дека Македонците во Дијаспората немаат потреба политички да мислат, бидејки за судбината на Македонија има кој да мисли, тоа се тие, врховостите од Скопје. За да и го наметне на македонската емиграција врховистичкото едноумие по македонското прашање, УДБа од Скопје испрати цела една армија свои агенти, школувани за шпионска и пропагандна дејност. Тие се инфилтрираа во организациите на македонската емиграција, кои се најмасовната форма на здружјвање на македонската емиграција.
Во наметнувањео на квислиншкото едноумие видна улога играат и емисерите што преку Матицата на испадениците од Македонија доаѓаат да и држат предавава на македонската емиграција т.е. да ја лажат дека комунистите и Југославија го ослободиле и усреќиле македонскиот народ.
Процесот на демократизацијата кој ја зафати и Македонската Република и доведе до воспоставување на повекепартиски режим влеваше надеж дека ќе престане деструктивната политика во однос на македонската емиграција, но таа надеж се изјалови.Комунистите иако поразени на изборите не се откажуваат ни од власта ни од своето едноумие по македонското прашање.Во нивни раце се уште се ноаѓаат двете институции кои со децении работат против македонската емиграција, Службата за државна безбедност и Матицата на иселениците од Македонија.Наместо да престане, удбашката среде македонската емиграција во последново време се зголеми.
Емигрантофобијата на квислинзите и врховистите од Скопје се распали до вчудоневидени граници и се претвори во своевидна хистерија во средствата за информациите во Републиката кои и покрај воведениот парламентаризам си остануват во рацете на комунистите.Од емигрантофобијата средствата за информациите направија вмрофобија со тоа што ја лансираа лагата дека ВМРО-ДПМНЕ е партија која се раководи од странство од емиграција.На квислинзите и врховистите од Републиката им е криво што ВМРО-ДПМНЕ ужива во македонската емиграција симпатија која што ниту една друга партија не ја ужива.Врската што ја сврзува емиграцијата со ВМРО— ДПМНЕ тоа е илинденскиот идеал на македонскиот народ за слободна и обединета.ВМРО-ДПМНЕ не гледа во македонската емиграција непријател на татковината како тоа што гледаат комунистите. Под знамето на ВМРО-ДПМНЕ се зацврснува националното единство на Македонците од Републиката и на оние од Дијаспората. Македонската емиградија никогаш нема да им прости на квислинзите и врховистите од Скопје што на Македонците од Дијаспората им оневозможија да гласаат на парламентарните избори кои се одржаа минатата година. До последниот момент Македонците во Дијаспората беа лажени дека ќе можат да гласаат во конзулатите, но кога појдоа да ги дадат своите гласови, им беше речено од конзулите дека не можат да гласаат зашто од Републиката не стигнале гласачки списоци.Илјадници Македонци од Диаспората беа револтирани што квислинзите од Скопје им го скратија нивното граѓанско право да гласаат.
Од што се плашеа југокомунистичките врховисти за да не гласа македонската емиграција? Одговорот е само еден: ОД НЕЈНАТА ИЛИНДЕНСКА ОПРЕДЕЛБА ЗА СЛОБОДНА И ОБЕДИНЕТА МАКЕДОНИЈА.
