Васил Чулев
Дезоксирибонуклеинска киселина – ДНК
Иако мора да се пристапи со крајна претпазливост кога се применуваат генетски карактеристики на модерната популација за расветлување на праисториски настани, сепак се покажаа прецизни и од огромно значење истражувањата на Перичиќ (2005) и Ф. Кручани [Fulvio Cruciani] во 2007-та, за следење на Балканската експанзија кон внатрешноста на Европа.
Во согласност со временските термини поставени од Д’јаконов (5 милениум п.н.е.), истражувањето на Кручани ги следеше просторно-временските патишта на две Y-хромозомски хаплогрупи[1], Е-В13 и Ј-М12, кои покажаа јасно совпаѓање на генеалошките наоди со демографската експанзија од Балканот на почетокот од Бронзената ера. Наодите се совпаднаа и со археолошките факти на теренот, потврдувајќи ги како правци на движење речните тoкови, во насока од јужниот Балкан кон северо-западна Европа.
Исто така овие истражувања исклучија секаква поврзаност на Балканската експанзија со воведувањето на земјоделството во Анадолија. Според зборовите на Ф. Кручани: „Шемите на молекуларнo ширење и соединување и филогеографските проценки на хаплогрупите се слични и откриваат дека генетскиот пејзаж на овој регион е во голема мера последица на порастот на населението на самото место, а не резултат на проток на Западно-азиските мигранти во почетокот на неолитот”. Значи Кручани и генетиката повторно ни потврдуваат – населението во Македонија е автохтоно на овие простори, а не „доселено во 5-6 век” какошто тврди Западно-европската фалсификувана историја.
До истите заклучоци дојде и Националното Географско Друштво [National Geographic Society] во својот истражувачки проект за генетско мапирање на Европа од октомври 2005. Истражувањето беше извршено на генетски материјал од неколку луѓе, чии гени беа земени зa репер и во понатамошното испитување беа споредени со примероците на гени собрани од територијата на поширока Европа. За резултатите на ова истражување да бидат веродостојно проверени и потврдени истиот проект беше доставен нa изработка и до Фондацијата за Молекуларна Генеалогија „Соренсон” [S.M.G.F.], која изврши паралелно независно испитување. Наодите и резултатите го покажаа следново:
Од завршетокот на последната Ладна Епоха, околу 12.000 г.п.н.е. кога мразот почна да се повлекува, Европскиот подконтинент станал многу попогоден за живеење и многу животински видови постепено се вратија да живеат низ ослободените од мраз пространства. Жителите на Европскиот континент исто така го следеа ова затоплување кон север и повторно се населија низ Европа.
Но трите групи на луѓе биле толку долго раздвоени во областите „Засолништа”, што нивната ДНК со времето природно мутирала, a со тоа се создале и различни генетски хаплогрупи. Така се издвоија следниве карактеристични хаплогрупи: Р1А, Р1б и I кои се раширија од овие „Засолништа” низ цела Европа. National Geographic и Фондацијата „Соренсон” го елаборирaa генетското мапирање на Европа следејќи го ширењето на овие три генетски хаплогрупи.
– Хаплогрупата R1b е заедничка за земјите од западниот атлантски брег се до Шкотска.
– Хаплогрупата I е заедничка во централна Европа се до Скандинавија.
– Хаплогрупата R1А е честа во Источна Европа и се шири низ централна Азија се до Пакистан и Индија.
Нивните констатации несомнено го потврдија, но и го поместија ширењето на Индо-Европејците уште поназад во времето. По „рестартирањето” на Европа со завршетокот на последната Ладна епоха може многу лесно да се следи континуитетот на генетската хаплогрупа „I” која се рашири низ централна Европа се до Скандинавија. Таа е присутна на Балканот во последниве 17.000 години, во северна Месопотамија како изменета „I-2” во последниве 15.000 години, и во Централна Европа како изменета „I-2b” во последниве 13.000 години.
Генетските истражувања на Фондацијата „Соренсон” и Националното Географско Друштво [National Geographic] само ни потврдија – Индо-Европејците вeќе биле присутни на Балканот, т.е. во Македонија, и тоа многу пред 5-от милениум п.н.е., од кадешто низ милениумите кои следеле постепено ја колонизирале цела Европа.
И неодамнешната студија за генетско мапирање на Европа изработена од познатиот Швајцарски Институт зa Генетика „И-Генеа” [iGENEA] недвосмислено ја потврди и ја прецизира генетската припадност на Македонците. Во резултатите од студијата објавени во 2008 г. на нивниот веб-сајт, Македонците во својот генетски код го покажаа своето директно потекло од Aнтичките Македонци, кое во нашите гени учествува со највисоки 30 проценти:
Домороднo население во Република Македонија:
• Древни (антички) Македонци 30%
• Тевтонци (Германи) 20%
• Словени 15%
• Грчки луѓе 15%
• Илири 10%
• Хуни 5%
• Феникијци 5%
Интересно е да се забележи дека И-Генеа во својата студија ги означува Грдсите како „луѓе”, што е општ поим (планински луѓе, градски луѓе), а не етничка група.
[1] Генетските истражувања денес достигнаа ниво на егзактна наука и во својата методологија користат т.н. генетски „Хаплогрупи”.
