Ристо Поповски и Ангелина Маркус
На Берлинскиот Конгрес 13.07.1878, под другото се донесе заклучок за суверенитетот на новонастанатите владари на македонска почва: Србија, Црна Гора, Босна, Бугарија и Романија. Овие нови држави требаше да служат како тампон држави помеѓу Османлиското Царство и Hazburшkata Монархија. Овој Берлински Конгрес го состави најтрагичниот момент за македонскиот народ. Овие новосоздадени држави беа поддржувани од Hazburskata Монархијата. Македонија стана најлошото “Буре Барут“ со бескрајни кавги помеѓу Бугари, Срби и Грци. После 1878 година Македонија се претвори во националистички ѓаволски казан кој беспомошно стоеше наспроти Османлиите. Бугарски, грчки и српски тајни друштва испробуваа со насилство да ги убедат домашните Македонци дека тие се Бугари, Грци или Срби. После 20 години насилство, македонското население од Бугарите и од Грците доби робовски статус.
Преку мировниот договор од Сан Стефано од 1878 година еден дел од Македонија и беше доделен на Бугарија со цел Македонија да се бугаризира. Но, бугарското задоволство за тоа траеше само цели три месеци. Бисмарк и западно европските држави кои не сакаа големо бугарска сила на балканот, подржувана од Русија на Берлинскиот Конгрес им ја вратија Македонија на Османлиите како плен. Оваа договорена ревизија и ден денес претставува шок за Бугарија. За оваа цел, Бугарија секогаш повторно повикува на договорот од Сан Стефано. Потиснувачите кои со векови поминуваа преку Македонија и кабинетските политичари кои во изминатите векови ја шуткаа Македонија ваму-таму како некој предмет на маса, никогаш не ги прашаа жителите од овие подрачја за нивно мислење.
Продолжува
