Ристо Поповски и Ангелина Маркус
Од тајните преговори помеѓу Англија, Франција и Русија произлегоа сосема поинакви моќни тенденции. Во така наречениот >>Sykes-Picot-Договор<< од 16.05.1916 г., видов една поделба на целосната Османлиска територија, поделба на значајни зони и тампон држави.
Истовремено за последен пат Виена се обиде да ја спаси територијалната состојба од Хабзбуршкото царство. На 16.10.1918 г. царот Карл издаде наредба преку еден Манифест на народите во монархијата во коа дополнително го санкцианира формирањето на националниот совет и на Австроунгарија и` беше ветено дека ќе се претвори во федерална држава. По желба на Унгарија во ова преобразување не беа вклучени земјите од Стефан-Круната, а тоа значи и Хрватска.
Вака остана и по Мировниот договор од Версаилес 1919 г. иако британски и фрнцуски дипломати исто како и една група американски стручњаци дојдоја до заклучок дека создавање на една самостојна македонска држава е единствено трајно решение, кое исто така ги задоволува барањата на народот.
По поделбата народот беше потполно потиснат. Во Грција беа спроведени најлошите противмерки и луѓето беа клоцани со нозе. Во делот од Македонија кој беше под грчко ропство беа преземани брутални мерки од страна на Грците. Тие ги сменија имињата на: реките, планините, градовите, улиците итн. Историјата беше сменета и наново пишувана. Тие направија се` само за да ја уништат најголемата нација во Европа. Иако Македонците порано се чувствуваа како зрно помеѓу воденички камења, така се покажува едно вакво страдање, но и непрекршлива желба да го зачуваат својот идентитет и покрај притисокот од надвор. За поделбата на населените подрачја на Македонците времето кратко им изгледа, иако тоа се случуваше со векови во историјата. И покрај импортираните традиции и културни симболи, таа сепак денес е искованиот и истовремено најтешкиот аспект во македонскиот живот.
Овој народ зависи од својата земја и ја обработува со векови и покрај тоа што имало суши, неподносливи жештини, земјотреси и потреси од историјата. Македонците се отпорни покрај сите заканувања од соседите, на пример во поглед на јазикот. Затоа што јазикот за Македонците е огромен важен фактор за идентификација и тие најмногу се стремат да го употребуваат јазикот во сите држави.
До пред кратко време во Грција беше забрането да се зборува македонски, поточно речено не смееше да се спомне дека постои македонскиот јазик. Сепак македонски се зборуваше во приватниот живот и понекогаш во јавноста. Зборување на мајчиниот јазик особено кај децата предизвикуваше страв и комплекс на пониска вредност, така што во големи делови од регионите едноставно исчезна. Тие не смееа да го зборуваат нивниот македонски мајчин јазик и никој не смееше да се претстави како Македонец, затоа што беше опасно по живот. Секој кој не се придржуваше на ова беше измачуван илу убиван. Еден начин на измачување изгледаше вака: – Ги тераа лугето да испијат еден литар масло на празен желудник и така ја постигнуваа целта за да им ги влошат здравствените проблеми.
Сево ова беше од Европа земено како нешто нормално и дека така треба да биде. И никој не ги слушна застрашувачките жалосни врискотници и завивањето на илјадници македонски мајки и деца. Никој не се грижеше за мрвите (осудените) во Македонија и никој не може нас да ни каже, дека никој не знаел за тоа. Со спроведувњето на ваква бруталност за уништување на еден од најстарите културни народи на светов е направен најлошиот геноцид што светот некогаш го видел.
