Ристо Поповски и Ангелина Маркус
Кога избувна Втората Светска Војна на Балканот во 1940 година, Македонците се надеваа дека дојде крајот на грчката тиранија и ослободување на подрачјата заземени од Грците.
Бенито Мусолини – Дуче како водач на фашизмот и шеф на италијанската влада сакаше да покаже успех. Вредносна потреба, зависен за рум, амбиција и една трошка завист го натераа за на 7 април 1939 година да ја окупира Албанија со италијански трупи. Тој подфат успеа и така беше основана почетната база за понатамошни освојувања. Малото кралство од спротива, од другата страна на Јадранското Море, од претходно беше под италијанско влијание. Албанскиот крал Ахмед Зогу избега, а неговата војска остана да им служи на италијанските инструктори под знамето на Дуче. Италијанскиот крал наводно се истакнал против оваа операција, али беше радосен за круната од Албанија, која ја доби дополнително од >>Capo del Governo<< (Шеф на Влада), покрај царската круна од Етиопија. Важно е моќта од старото Римско Царство наново да се изгради. На 28 октомври 1940 година, италијанските војници ја нападнаа Грција и ги зазедоа Грција и Македонија.
Генералот Папагоз издаде наредба за да се мобилизира грчкото и македонското население. Тогаш многу Македонци беа пуштени во првите борбени редови. Седум дена подоцна, грчката армија под команда на Генерал Папагоз го истера надвор од државата, левото крило од единаесеттата италијанска армија. Од страна на италијанската армија децата на големиот Александар повторно беа изгонувани од нивната татковина. Секој што не е запознаен со грчката историја не може лесно да си претпостави од каков невоен дух се исполнети грчките вооружени сили. Во Втората Светска Војна, Грција победи без да испука еден куршум. Се кажува дека грчката револуција беше победена од оние кои не стигнаа навреме да ги завршат подготовките за бегство. Надвор од местото за тренинг младите офицери не помирисаа барут, но тие обработуваа бирократски херојски дела и нивните говори се полни со пропагандни експлозии.
Втората Светска Војна – најцрн капитал од македонската историја!
На балканот во Втората Светска Војна, се повтори Берлинскиот договор од 1878 година. Во кој Донау монархијата на македонската територија ги формираше нејзините вештачки создадени синови. Тие сега на Донау монархијата (нивната мајка) и` останаа лојални и сега го покажаа своето право лице. Синовите Бугарија, Албанија, Романија, Грција, си отидоа кај својата мајка и и` се придружија, само Србија и` откажа послушност. По окупирањето на Грција од страна на германско-италијанските сили во април 1941 година, западниот дел од Егејска Македонија и дел од Леринскиот округ го зазеде Италија. Централна Егејска Македонија со Солунско била окупирана од Германија. Бугарија со согласност на Германија ја окупирала источната област од Егејска Македонија се` до реката Струма. Но Бугарите не биле сосема задоволни со окупрањето само на источниот дел од Егејска Македонија и нејзиното присоединување кон Бугарија. Тие претендирале и на останатите делови од Македонија, оние од договорот на Сан Стефано.
На сите оние кои со Букурешкиот Договор се здобија со дел од Македонија им беше дозволено во Македонија да врбуваат за својата нација, фактички беше дозволена тотална асимилација на Македонците, така што преку своите агенти Бугарија, Грција и Србија вршеа пропаганда на своја сметка, служејќи се со најстрашни прогонувања, полициски репресалии, силувања, бестијски оргии, измачувања и разни злодела врз македонскиот народ.
