Песни за Македонија

Константин Миладинов „Не – непијам“ евеселапесна и ситуацијавокојасенаоѓапоетотнапоенсотиквешкотовино. Какосекојподнапиендокажувадекане е пијан. Ми велет онје пијан сум;А ја си не знам какво еТва пусто, шкуро пијанство!Ја друго нешчо не сториф –Сâде си зедоф крај менеСафа со винце тиквешкоИ си се малку нацицах.Ми велет сâнки ноѕеве-Ко д` ода ми се валеет.Земја се тресит, вервите,За тва ноѕе валеет.И […]

Перо Дамчевски Коцин Длабоко во мојата чесна душаСветот треба да разбере и слушаЕвропа е Македонија.Зар Македонија, тоа свето имеНа оваа библиска земја нашаПостана пазарно и продајноБез никој да н# нe праша!? Единствен постанавме народ на оваа планетаНа кој му се сечат корени, дамари и крилја,Од изворот на антиката на земјите од библијатаСо забрането име, јазик […]

По мирис цвет и свежинаПролета се препознаваМомче на девојчеБело цветче и подава. Принцес цветче за тебеДруго јас ќе скинамПогледни ме ти в очиСакам лице да ти видам. Не ме гледај лудо младоЈас си  имам дечкоНа години доста старА на пораст е малечко. Немам среќа девојчеТи си убава и бистраКоја девојка да ја засакам Судбината моја […]

Велигден Искрена и мила од небото блесна Светлина ги покри и мали и стари Богати и бедни, немошни и гладни за љубов и мир страдни Во градови и села, во земјата цела Ѕвездата сјајна и мила Силно блесна и почна да дарува Радост, надеж и сила. Незнаен патник навратил и слуша Стариот дедо раскажува на […]

Пладне есенско и сивоМајчини очи гледаат милноЧедото стои пред неа силноЗа нерамна борба нестрпливо се спремаСо чекори брзи заита кон ридот!Не зажали за домот и мајката своја,На прагот се сврте и ветиЗемја ќе брани од тирани клети!Мажи, жени и деца се најдоа тамуЧекорат смело, а пукот и татнеж од сите страниОдеднаш и глас се слушна: […]

(На прилепските-македонски бранители) Осми август-Света Петка двеилјадипрво лето господовосветол божји ден, чуден кобен ден…ден, на кого му било судено да биде суден,ден, кого по утрото го препознаваатсамо алчните, предавниците. Сонцето како да зајде пред времејанѕа го нагризуваше-насетуваше…  денот стана ноќ а ноќта ја снемамладите војници заминаа в зорида го исполнат заветот, аманетот прадедовскида ја бранат […]

II- Прличева награда за поезија Наташа (посветена на мојата покојна внука) Твоите коси како свила, твоите очи какоезера две, твоето лице понежно и од цвет,а твоето тенко тело ја красешетвојата младостБеше ученичка вредна секогаш прва во редсо твојата отцена петбеше толку мила многу слаткапослатка и од медно твојата приказна почна додека твоите учители штрајкуваа а […]

Се стивна бурата на Балканот А сеуште царува над него Содом,- Тоа во македонските великани Клокоти крвта за татковиот домНе под среќна ѕвезда Го влечеа животот досега тие Обележувајќи ги со алова бразда Не само нивите, туку и дните.Крвта во градите не напразно им тече, Збирајќи резерви од тајни сили: Целото небо ќе го осветли […]

Како евтин дар ни е судбината во самракот и ветерот што ѕуни, како сноп е таа без јажица растурен во јуни! Катаден зборот на нашите чеда е исполнет со тага без насмевка, полн сиромаштија и жал за татковината што ја губат! Поблиска ни стана Австралија од дедовите ниви, уште поблиска и Шведка и Германија од […]

На 23-от декемвриски ден, во 1943 лето,во Егејот долу, во Фуштани село, близу до Сопота града, се роди Втората македонска ударна бригада. Се исполни планот на Кузман и Ченто, протестираше генералот Вукмановиќ – Темпо.Бригадата ја сочинуваа неколку стотини борци, командантот е Туриманџоски Димче – Горски. Низ тиквешко поле, бригадата оди,многу борби со непријателите води.Народот свој […]

Македонијо колку те љубевНе верувам дека те напуштивДушмани не поробијаИ низ цел свет не разделијаО Боже колку ти благодарам што ја пронајдов. Се` на светов да имашСиромав си кога мајка немашБило што во живот те радуваСепак душа ке ти тагуваЗатоа што ја нема Македонија. Душманите навлегоаИ на парчиња те разделијаНо Бог не те оставаДа бидеш […]

1858, мес. октомврија По планини, по друмои Како шетаф, како скитаф, Ето к’ идет самовила, Самовила самогорска. Пред лице је облак стоит, А во него како ѕвезди Светет очи самовилски. Се приближвит и ми велит: – Млад јуначе, зар не жалјаш Ти твоите црни очи, Та си дошол да ми шеташ Во мојава ситна гора! […]