Денес, кога СДС на чело со Филипче од опозиција гласно зборува за грижа, реформи и „загубени шанси“, неизбежно се поставува едно едноставно прашање: каде беше таа грижа во изминатите седум години додека ја имаа целата власт во свои раце?
Да беа СДС и Филипче толку загрижени додека беа на власт, денес Македонија ќе беше многу подалеку.
Ако навистина постоеше визија и искрена намера за напредок, резултатите ќе беа видливи. Наместо тоа, добивме години исполнети со ветувања без покритие, институции што наместо да се зајакнуваат – се партизираа, и економија што наместо да расте стабилно – стагнираше, со зголемено задолжување и слаб раст на животниот стандард.
Седумгодишното владеење беше обележано со низа штетни и контроверзни одлуки. Промената на уставното име, иако претставена како историски чекор, дојде без јасни гаранции за европска интеграција и остави длабоки поделби во општеството. Наместо сигурен напредок, Македонија остана заглавена во нови условувања и неизвесност.
Следуваа и други отстапки – промени на национални симболи, ревидирање на учебници и историски наративи, како и прифаќање на рамки кои отворија дополнителни прашања за идентитетот и историјата. Наместо затворање на спорови, се отворија нови.
Во економијата, ветувањата за „живот за сите“ се судрија со реалноста на ниски плати и пензии, растечки цени и масовно иселување.
Здравствениот систем, под раководство на Венко Филипче, особено за време на кризите, покажа сериозни слабости. Наместо системски реформи, граѓаните беа сведоци на импровизации, доцнења и сомнежи за нетранспарентни набавки. Пандемијата ја оголи неподготвеноста, а довербата во институциите дополнително се наруши.
Правосудството, кое требаше да биде симбол на реформите, остана под силни политички влијанија. Афери, селективна правда и недовршени случаи создадоа чувство дека правдата не е еднаква за сите. Наместо владеење на правото, се зацврсти перцепцијата за неказнивост.
Корупциските скандали беа честа појава – од сомнителни тендери до случаи што ја потресоа јавноста. Наместо расчистување со старите практики, многумина добија впечаток дека тие само ја смениле формата.
Во политиката, наместо национален консензус за клучните прашања, добивме длабока поларизација, конфузни политики и чести импровизации. Одлуките се носеа без широка јавна дебата, а последиците ги чувствуваат граѓаните и денес.
Лесно е од опозиција Венко Филипче да зборува за тоа што „треба“ да се направи. Но тежината на политиката не е во зборовите кога си во опозиција, туку во делата кога ја имаш моќта. А токму таму, во тие седум години, изостана вистинската трансформација.
Македонија не пропушти шанса затоа што немаше можности. Напротив – имаше историски моменти, меѓународна поддршка и доверба. Но тие шанси не беа искористени со јасна стратегија и државничка одговорност.
Затоа денес, кога слушаме нови идеи од истите актери, недовербата не е случајна – таа е резултат на искуство. Граѓаните не судат по изјави, туку по резултати, а резултатите од тој период се повеќе од разочарувачки.
Ако тогаш постоеше ваква „загриженост“ каква што денес се демонстрира од опозиција, Македонија денес ќе беше многу понапред – економски посилна, институционално постабилна и како држава со поголема самодоверба.
Оцрнувањето на актуелната влада предводена од ВМРО-ДПМНЕ преку секојдневни прес-конференции и барањето поддршка надвор од државата за освојување власт не претставува ништо друго освен ставање на теснопартиските амбиции пред интересите на граѓаните. Историјата не се менува со прес-конференции – таа се памети по одлуките што биле донесени и по последиците што ги оставиле.
Наместо да се кажува по прес конференции што „треба“ да се направи за државата, заборавајќи колку штети беа направени за време на седумгодишното владеење на СДС, покорисно би било да се следат и поддржат секојдневните заложби на Мицкоски, во државата и на меѓународен план.
