Наум Стоилковски
Јубилеи не секогаш повикуваат само убави работи од меморијата, туку микс од преживеаното, па и од она што оставило рана, направило краста, белег, и не оформило во животот како искуство.
Полнолетството ми започна летото таа ’91 година, среде кампањата за Референдум, а студентскиот стандард во рамки на криминалната транзиција, што пак како генерација не формираше како личности. Некои на едната, некои на другата страна.
Еден таков момент на шок за таа наша генерација, беше скандалот дека министер за здравство Илија препакувал сируп-антибиотик Орацеф со минат рок во нова амбалажа.
Операција во приватен стан! И клопчето тргна.
Се дозна јавно дека братот на министерот, Добре, случајно бил и претседател на Комисијата за лекови; а преку тогашниот Централен Магацин се снабдувале сите аптеки. И народ си пиел, се лечел, со сируп со минат рок препакуван своерачно од министер.
Во меѓувреме, баш од фирмата на советникот на министерот Илија, Ненад, набавувани се медицински раствори за болниците. Ова во 95/96 беше „скандал над скандалите“ во здравството.
Илија после, ’97 година, си „даде оставка“, наградно си стана директор на ГАК, а Добре потоа го фатија како шверца 2 милиони марки (во тоа време, толку чинеа 60-тина станови во Скопје) преку словенечка граница. Илија и Добре се презиваа Филипче. Филипче од 20-тиот век. Патем, Фрчкоски беше до него, министер.
Секоја сличност на Илија со Венко е – генетска. Генеза, зезната работа. Синот Филипче, од 21 век, оној министерот со модуларните, министерот со водичката наместо цитостатици, министерот со провизиите за вакцини среде короната, со зградите на Водно, Дубаи ситизен, Харис Џиновиќ приватен фан клуб. Оној Венко што вакцинираше внука со капаче на иглата, ви текнува?
Денес, после 35 години, се поднаежувам кога на политичката сцена повторно слушам како Филипче опишува за „предизвици во 90-тите години“, денес било полошо, а тој имал „мастер план“ политики, со Ветинг! И Фрчкоски и до него, со синот, главни идеолози.
Шо би рекол самиот Венко, има причина, има еволуција, има генеза.
Зезната е таа работа, „генеза на модус на министерување“!
35 години се доволни и премногу за оваа ваква „генеза“ да опстојува на политичката мапа во Македонија.
Би биле доволни и за многу поголеми и побогати држави од Македонија. Искуството на две генерации со министерување и политичко делување на вакви „мастери“ како Филипчевци, оставија доволно красти и белези за народот да дозволи уште една бележана генерација.
Ова мора да е последниот јубилеј, последното прославување на независноста, на која како творци на политики и воопшто како јавни личности ќе се појавуваат ликови со мрачна историја, транзициски олигарси со некакви нови криминални „мастер планови“.
Сметам дека дури тогаш ќе се стави вистински крај на транзицијата и ќе може да кажеме дека навистина сме научиле нешто од историјата.
