Последните изјави на Левица отворија нови дилеми околу причините поради кои сè уште не е донесен новиот Изборен законик. На прес-конференција пратеникот Амар Мециновиќ оцени дека „постои долгогодишен политички договор меѓу најголемите партии за да се зачува постојниот изборен модел“, притоа тврдејќи дека и ВМРО-ДПМНЕ го кочи процесот.
Според објаснувањето на пратеникот Антонијо Милошоски, првичниот предлог на ВМРО-ДПМНЕ бил средствата да се распределуваат според бројот на пратеници како објективен критериум. Потоа, свои предлози доставиле ДУИ и Левица, по што бил изграден компромисен модел што бил прифатен од останатите партии.
Според тој компромис: 42 проценти од средствата би им припаднале на двете најголеми партии од власта, 42 проценти на двете најголеми партии од опозицијата, 8 проценти на партиите што имаат пратенички групи, но не се меѓу четирите најголеми, 5 проценти на партиите без пратенички групи, а 3 проценти на вонпарламентарните партии и групите избирачи.
Значи, ако компромисот бил постигнат, а предлозите на Левица биле земени предвид, тогаш тврдењето дека ВМРО-ДПМНЕ го блокира Изборниот законик звучи како обид да се замагли вистинската причина за застојот.
Дополнително, ВМРО-ДПМНЕ јасно соопшти дека е подготвена да разговара за сите решенија што ќе придонесат за подобар, поправеден и поефикасен изборен процес. Но, истовремено останува на ставот дека македонските државјани кои живеат во странство да добијат право полесно да го остварат своето демократско право на глас, вклучително и преку електронско гласање на претседателските избори.
Токму тука почнува политичката нервоза кај СДС и Левица.
Ако досега со години ја туркаа темата за внесување на Бугарите во Уставот без јасни и цврсти гаранции за Македонија, тезата дека нема реформи во Македонија, сега истиот модел на кочење го префрлија врз Изборниот законик.
Кога една политичка партија прво учествува во подготовка на закон, потоа добива прифатени предлози, а на крај обвинува други за блокада, тогаш зад целата приказна стои нешто друго.
А тоа „друго“ денес изгледа сè појасно: страв од избори, страв од волјата на народот.
Последните анкети покажуваат убедлива предност на ВМРО-ДПМНЕ во однос на СДСМ, што дополнително ја засилува дилемата дали стравот од изборен пораз сега се претвора во страв од секој дополнителен глас. Особено ако тој глас доаѓа од македонската дијаспора, која историски, економски и национално има огромен влог во Македонија.
