Ацо Македон Крстески
Постојат теми што не смеат да се делат на партиски и непартиски. Постојат прашања што се поважни од секоја власт и од секоја опозиција. Едно од нив е правото на секој македонски државјанин реално да учествува во одлучувањето за иднината на својата татковина.
Во вистинска демократија не смее да постојат граѓани чии гласови вредат повеќе или помалку. Уште помалку смее да постојат граѓани на кои Уставот им гарантира право на глас, а државата во пракса им го прави речиси невозможно да го остварат.
Токму затоа сметам дека Македонија мора да отвори сериозна јавна расправа за изборните реформи. Не заради интересите на политичките партии, туку заради интересите на државата и нејзините граѓани.
Да ја земеме Германија како пример.
Се проценува дека таму живеат околу 300.000 македонски државјани. За сите нив се обезбедени само три избирачки места.
Тоа значи дека, теоретски, околу 100.000 гласачи би требало да гласаат на секое избирачко место во текот на само еден изборен ден.
Не треба посебна анализа за да се сфати дека тоа е физички невозможно.
И тука не станува збор за тоа дали некој сака или не сака да гласа. Не станува збор ниту за политичка определба.
Станува збор за тоа дали државата навистина обезбедила услови нејзините граѓани да го искористат своето уставно право.
Македонските државјани што живеат надвор од Македонија не престанале да бидат дел од својата татковина.
Тие и понатаму ги помагаат своите семејства.
Инвестираат.
Градат домови.
Отвораат бизниси.
Ја промовираат Македонија низ светот.
Ги учат своите деца да го зборуваат македонскиот јазик и да ја сакаат земјата од која потекнуваат.
И тие имаат исто право да учествуваат во одлучувањето за иднината на Македонија.
Не повеќе од нас.
Но ниту помалку.
Затоа сум убеден дека дојде време да престанеме да разговараме дали дијаспората треба да гласа.
Тоа право никој не смее да го доведува во прашање.
Време е да разговараме како тоа право конечно да стане реално остварливо.
Лично сметам дека најправедното решение е Македонија да воведе една изборна единица и да овозможи електронско гласање за македонските државјани во дијаспората кои поседуваат важечки македонски документи.
Тоа не е непознат модел.
Естонија веќе дваесет години успешно применува електронско гласање на националните избори.
Дополнително, доколку некој гласа електронски, а потоа дојде во Македонија за време на изборите и одлучи да гласа на избирачко место, неговиот глас даден со хартиено ливче автоматски го заменува претходниот електронски глас.
Значи, државата не измислува нешто ново.
Таа само применува решение што веќе успешно функционира.
Иселениците не бараат привилегии.
Не бараат посебен третман.
Бараат само едно: државата да им овозможи реално да го остварат правото што веќе им е загарантирано со Устав.
Македонија не смее да ги дели своите државјани на оние што живеат дома и оние што живеат надвор од неа.
Сите тие имаат една татковина.
И сите тие треба да имаат еднакво право да одлучуваат за нејзината иднина.
Само така можеме да зборуваме за вистинска демократија.