Гордана Димовска
Ти не си чудо,
ти си светлина на светот.
Ти си дрво со длабоки корени.
Многупати некој ги кршел твоите гранки,
удирал и во коренот,
но ти сепак имаш некоја сила –
не дозволуваш сосем да те уништат.
На твоите гранки лисја се веат,
шепотат и дење и ноќе.
Ги будат другите цветови и тревки,
ја будат целата природа.
Те оспоруваат и ограбуваат,
но имаш чеда со големо срце,
кои воскликнуваат на твоето име
и пеат за тоа име свето.
Земјо најсвета,
ти си како песна
со стихови весели и тажни.
Стихови како охридските бели бисери
се редат и не сакаат да има крај –
не додека не го нанижат најубавиот ѓердан,
за да го носат и стари и млади,
дома и во туѓина.
Да им зборува за историјата твоја.
Да не го носи никој затоа што мора,
туку затоа што те сака
и ужива во твојата убост.
И ајде, повторно раскажи ми
за едно дамнешно време.
Раскажи ми за историјата
што некој ни ја краде,
а нас во душата нè јаде.
Зошто ли, зошто и ден-денес
некој сака да ја даде?
Исправена пред новите предизвици,
не дозволувај никој да ја помрачи
твојата историја
или да го промени твоето име…
А јас, што и да те наречам,
малку ќе биде!
