Гордана Димовска
Се провикна млад Александре,
се провикна сред Македонија,
та запали коња Букефала,
Букефала, коња крилатога.
„Слушајте ме, мои верни друзи,
мои друзи, силни војводи,
тесно ми е во оваа земја,
мал е светот за јуначко срце!“
Па подигна силна си војска,
нареди ја фаланга камена,
со копјата в небо што се бодат,
со штитови сонце што сопираат.
Тргна јунак на тие Истоци,
да ми мине три дури мориња,
да покори царства и кралства,
да ја стигне таа силна слава.
Кај што гази Александар крале,
таму земја под копита ечи,
кај што мавне со десница рака,
таму паѓаат силни Персијанци,
паѓаат цареви и везири,
преклонуваат глави пред јунака.
Пресече тој јазел гордијански,
со остар меч, со јуначка волја.
Дури стигна в земја индијска,
дури стигна до крај на светот.
Не го сопре копје ниту стрела,
туку пуста треска вавилонска.
Не умре млади Александре,
туку премина во жива легенда,
да го пеат млади и стари,
додека е сонце и век-векови!
