Гордана Димовска
Од ехото на минатото, низ бури и низ пламен,
се раѓаше слободата како никулец од камен.
Низ векови на ропство, на поделби и крик,
македонскиот народ го чуваше својот лик.
И дојде тој септември, тој историски ден,
кога сонот на претците беше овековечен.
На Осми септември, со гордост во очи,
народот силно, со еден глас, проговори:
„За независна, слободна,
за мајка Македонија!“
Екна песна силна –
најскапа симфонија.
Без капка крв, со мудрост и со верба во гради,
го кренавме знамето што нови мостови гради.
И денарот наш и Уставот нов што се пиша
докажаа дека земјава слободно дише.
И денес, кога бури и неправди пак нè демнат,
од патот на честа македонските синови не скршнуваат.
Осми септември е вечен печат на нашиот род –
за слободна земја, за вечен македонски код!
О, земјо моја,
натопена со вековна мака и гордост!
Ти, што никнуваш од секоја солза на нашите предци
и цутиш во секоја песна на нашите мајки.
Името твое е испишано со нескршлив непокор –
од каменот на Питу, преку Илинденскиот пламен,
па сè до вечната зора на АСНОМ
и слободата што денес ја дишеме!
Нека ечат тапаните на слободата!
Нека се крева македонското знаме високо кон сонцето,
како симбол на народ кој никогаш
не потклекнал пред бурите на историјата.
Гордо и пркосно,
со чист образ и отворено срце,
го носиме твојот аманет во градите.
Ти си нашиот почеток
и нашиот вечен дом.
Нека е вечна, слободна и горда Република Македонија!
Честит 8 Септември – Денот на независноста!
