На с’нцето
Константин Миладинов Сâнце ле, сâнце ти златно, Зашчо си пушчил ко платно Околу тебе смолови Темни облаци покрови? Жити небесна ширина И жити твоја светлина, Темни облаци разсеи, И јасно, сâнце, угреи! Вервиш ли, сâнце, шчо ми е? В стреде си мене завиен. И сега темен, печелен Ја се нахожда опален? Сâнце ле, сâнце премило! […]