Во пресрет на Илинден, да се потсетиме дека љубовта кон татковината не се докажува со навреди и поделби, туку со работа, одговорност и визија за поколенијата што доаѓаат
Илинденците и асномците се бореа со оружје во рацете, свесни дека слободата можат да ја платат со сопствените животи. Благодарение на нивната храброст и жртва, денес имаме своја држава.
Нашата генерација нема право да ја заборави нивната борба, но ниту да живее само од славата на минатото. Денешната борба се води со знаење, работа, економски развој и одговорно раководење. Тоа е борба за силна Македонија – со крената глава и исправена кичма.
За жал, има и такви кои, наместо да создаваат, избираат да навредуваат. Немајќи сопствена визија, ги напаѓаат оние што размислуваат похрабро и подалеку од тесните рамки на дневната политика. Како секоја добра идеја и секој постигнат успех да претставуваат закана за нивната суета.
Навредата никогаш не била доказ за знаење, ниту омаловажувањето е знак на сила. Зад нив најчесто се кријат немоќта и зависта: „Зошто тој може подобро, а јас не?“ Кога недостигаат аргументи, најлесно е да се посегне по лични дисквалификации.
Во пресрет на Илинден мора да се потсетиме дека празникот не е само спомен на минатото. Илинден е аманет, обврска и повик за иднината. Илинденците и асномците не се бореа за Македонија во која поколенијата ќе се навредуваат и меѓусебно ќе се поништуваат. Тие се бореа за слободна, достоинствена и просперитетна татковина.
Денес не е доволно само да кажеме дека ја сакаме Македонија. Љубовта кон неа се докажува со чесност, пожртвуваност и работа за општото добро. Таа се докажува и со подготвеноста да се признае и почитува трудот на оние што секојдневно се вложуваат за нејзината иднина.
Има луѓе кои своето знаење, искуство и енергија ги посветуваат на државата и на судбината на поколенијата што доаѓаат. Тие не размислуваат само за следната анкета или за наредните избори, туку бараат решенија, создаваат можности и отвораат патишта по кои Македонија може економски да напредува, а македонскиот народ да ги зачува својот идентитет, достоинство и правото самостојно да ја гради својата иднина.
Кога зборувам за таква посветеност, мислам и на политиката на претседателот на Владата на Република Македонија, проф. д-р Христијан Мицкоски.
Не жалејќи ги своето време и енергија, Мицкоски се соочува со последиците од грешките направени во минатото – поради неспособност, неодговорност или теснопартиски интереси. Наместо во наследените проблеми да бара оправдување за неработење, тој ја презеде одговорноста да ги решава и да ја враќа Македонија на патот на економскиот развој, институционалната стабилност и националното достоинство.
Многу е полесно да се критикува отстрана отколку да се носат тешки одлуки и да се одговара за цела држава. Додека премиерот настојува да ги поправа наталожените неправилности и да создава подобри услови за живот, некои упорно бараат „влакно во јајцето“, обидувајќи се секоја негова активност да ја прикажат како слабост или неуспех.
Секоја власт треба да биде подложна на јавна контрола и ниту еден политичар не е непогрешлив. Но постои суштинска разлика меѓу аргументираната критика и организираното омаловажување. Критиката треба да посочува пропусти и да предлага подобри решенија, а не да служи за ширење омраза и лични навреди.
Толеранцијата што ја покажува Мицкоски не треба да се толкува како слабост. Потребна е голема внатрешна сила секојдневно да се поднесуваат напади, а сепак да се остане посветен на работата. Потребна е политичка зрелост на навредите да не се одговара со одмазда, туку со истрајност и резултати.
Мицкоски ја избра потешката страна на политиката – да работи, да трпи и да одговара за сработеното. Тој покажува дека премиерската функција не ја разбира како привилегија, туку како обврска кон сите граѓани: да се заштитат националните интереси, да се зајакне економијата, да се подобри животниот стандард и да се создаде иднина за младите во сопствената татковина.
На Македонија не ѝ се потребни политичари кои навиваат за нејзин неуспех само затоа што не се на власт. Политичките разлики се природни, но државниот и националниот интерес мора да бидат над партиските пресметки. Цената на неуспехот не ја плаќа само една влада – ја плаќаат народот, младите и идните поколенија.
Пред Илинден треба искрено да се запрашаме: дали сме достојни за жртвата на оние што се бореа пред нас? Дали нивниот аманет го продолжуваме со работа и единство или со кавги, навреди и поделби?
Илинден нè учи дека Македонија е поголема од секоја партија, функција и лична суета. Нашата најголема обврска е кон децата, внуците и идните поколенија кои еден ден ќе судат дали сме биле генерација загубена во поделби или генерација што им оставила стабилна, достоинствена и просперитетна држава.
Илинденците и асномците ја водеа својата борба со оружје. Нашата современа илинденска борба се води со знаење, работа, чесност и одговорност.
Токму таква борба денес предводи премиерот проф. д-р Христијан Мицкоски – борба за економски силна Македонија, со крената глава, исправена кичма и сигурна иднина за поколенијата што доаѓаат.
