Не е проблемот во тоа што Македонија се радува. Проблемот е во тоа што некои не можат да се помират со тоа.
Постои една чудна политичка матрица според која туѓиот успех мора да се омаловажи, секоја позитивна промена да се релативизира, а секоја радост на народот да се претвори во политички проблем.
Кога ќе се наполнат плоштадите – се бара што не чини.
Кога ќе се изгради нешто – се прашува зошто не е изградено нешто друго.
Кога ќе се прослави државен празник – се бара политичка заднина.
Кога народот ќе покаже припадност и гордост – повторно се отвораат поделбите.
Тоа не е конструктивна опозиција. Тоа е политика на фрустрација.
Македонија има доволно проблеми и сериозни предизвици. Затоа секоја власт мора да биде критикувана кога греши. Но политичката зрелост не се мери според способноста да се пронајде мана во сè, туку според способноста да се понуди нешто подобро.
За жал, токму тука се гледа разликата.
Едни денес се обидуваат да градат – преку инвестиции, инфраструктура, спортски објекти, проекти и внесување нова енергија во државата.
Други, наместо да понудат сопствена визија, се обидуваат да создадат чувство дека ништо не се случува и дека ништо не може да успее.
Тоа е најопасната политика – политика која не бара доверба затоа што има подобра идеја, туку се надева дека граѓаните ќе се откажат од надежта.
Но граѓаните веќе научија да препознаваат.
Научија дека победата на изборите не е ничие наследно право. Власта не е сопственост на една политичка структура. Довербата не се подразбира – таа се заслужува.
Кога граѓаните ќе казнат одредена политика на избори, демократскиот одговор не е вината да се бара кај народот. Одговорот е да се погледне во сопственото огледало и да се постават прашањата: Каде погрешивме? Што не испорачавме? Зошто ја изгубивме довербата?
Тоа е политичка зрелост.
Сè друго е таложење на старите матрици.
Затоа, кога зборуваме за „талог“, не зборуваме за народот. Не зборуваме за оние што мислат поинаку. Не зборуваме за опозицијата како демократски институт.
Зборуваме за политичкиот модел што со години произведува разочарување, поделби и безнадежност, а потоа се обидува токму врз тие поделби повторно да ја изгради својата политичка позиција.
Таквиот модел мора да остане зад нас.
На Македонија не ѝ е потребна политика што ќе им објаснува на граѓаните зошто нешто не може да се направи. Потребна ѝ е политика што ќе покаже како може.
Нема ништо лошо во тоа народот да биде горд на својата држава.
Нема ништо лошо во тоа Македонија да го слави својот ден.
Нема ништо лошо во тоа плоштадите да бидат полни.
Нема ништо лошо во тоа да се гради, да се инвестира и да се верува во иднината.
Напротив.
Тоа е Македонија што треба да ѝ ја оставиме на следната генерација – самоуверена, достоинствена и свртена кон иднината.
А политичките битки?
Нека се водат со аргументи. Нека се мерат со резултати. Нека одлучуваат граѓаните.
Но да не се обидуваме да ја изгаснеме надежта на сопствениот народ само затоа што некој не може да се помири со неговиот избор.
Македонија не ѝ припаѓа на ниту една партија.
Не ѝ припаѓа на ниту една генерација политичари.
Македонија им припаѓа на своите граѓани.
Токму затоа ќе продолжиме забрзано да ја градиме.
