Александар Џеповски
На 11 септември 1995 година, на аеродромот кај Штрклево, близу Русе, се собрале околу 3.000 илјади луѓе за да пречекаат вонземјани.
Според архивскиот весникарски напис, околу 3.000 луѓе пристигнале од Варна, Разград, Русе и околните села. Поводот бил најавата дека точно во 11 часот ќе слетаат посетители од наводната планета Криси за да и помогнат на Бугарија.
Биле најавени осум вселенски летала, а собирот го привлекол вниманието и на меѓународните медиуми.
Зад најавата стоеле жени што тврделе дека комуницираат со вонземјани. На пистата биле пуштени Радка Трифонова, нејзините соработнички Здравка Крумова и Екатерина Никифорова, нивни блиски и новинари.
Трите жени биле облечени во еднакви светлозелени костими.
За пречекот, според написот, Трифонова барала на пистата да се постават посебна трибина и црвена патека. Присутните требало да носат цвеќе. Во спротивно, тврдела таа, вонземјаните немало да слетаат за да и помогнат на Бугарија бидејќи ќе сметале дека се пречекани како непријатели.
Но најавениот час поминал, а леталата не се појавиле.
Трифонова тогаш изјавила дека вонземјаните не сакаат да слетаат поради авионите што постојано полетувале и слетувале во близина.
Весникот наведува дека началникот на воениот аеродром сериозно ја сватил најавата за вонземјаните и наредил прекин на тренажните летови до 12:45 часот.
Присутните, според весникарскиот исечок, чекале четири часа, пиеле пиво и на крајот си заминале разочарани.
Наместо средба со посетители од вселената, добиле долго чекање разочарани и неисполнето ветување.
Според извештајот на Associated Press, објавен следниот ден, по објаснувањето дека воените авиони ги плашат вонземјаните следувало и друга причина зошто вонзејманите не слетале на аеродромот.
Посетата пропаднала бидејќи претседателот Жељу Желев одбил да ги прими.
Без барање за заедничка историја и заедничко чествување
Во расправиите за тоа што сè треба заеднички да чествуваат Македонија и Бугарија, еве еден настан за кој нема потреба од македонската историска комисија, протокол или усогласување на учебниците.
За Штрклево можеме веднаш да постигнеме согласност: овој настан нека остане само во бугарската историска архива.
Ние, Македонците, нема да бараме македонски удел во организацијата на дочекот, ниту место во делегацијата за пречек.
Нема да тврдиме дека некој од најавените вселенски патници имал македонско потекло. Нема да предлагаме ниту заеднички венец на пистата во спомен на леталата што не пристигнале.
Но кога веќе толку упорно се бара „заедничка историја“, редно е да се утврди и што секој си има свое.
На Бугарија ѝ останува Штрклево, а нам — правото со насмевка да кажеме: за овој настан нема да бараме ниту заедничка историја ниту заедничко чествување!
