Македонска Нација
Секогаш кога ќе се најави поголема инвестиција или развоен проект, СДС реагира со сомнежи, обвинувања и апокалиптични сценарија. Наместо аргументирана дебата за условите под кои треба да се градат дата-центрите, опозицијата повторно избира да шири страв меѓу граѓаните. Оттука се поставува прашањето: има ли нешто што е во интерес на Македонија, а за кое СДС може да каже барем еден позитивен збор?
Судирот околу можната изградба на дата-центри во Македонија уште еднаш ја покажа длабоката разлика меѓу политиката што нуди развој и политиката што опстанува преку создавање страв.
СДС предупредува на „опасно коцкање со водата, струјата и земјата на граѓаните“. ВМРО-ДПМНЕ, пак, возвраќа дека опозицијата знае само за „марихуана економија“ и дека, наместо да понуди решение, се обидува да крене паника.
Секако, секој голем проект мора да биде предмет на темелна проверка. Јавноста има право да знае колку електрична енергија и вода ќе користат дата-центрите, каде ќе се градат, какви еколошки стандарди ќе почитуваат, колку ќе инвестираат и каква директна корист ќе имаат државата и граѓаните.
Но едно е да се бара транспарентност, а сосема друго е однапред да се прогласува секоја инвестиција за опасност.
Дата-центрите се основа на современата дигитална економија. Тие ја поддржуваат работата на облачните системи, телекомуникациите, банките, државните институции, електронската трговија и развојот на вештачката интелигенција. Државите што навреме обезбедуваат услови за нивна изградба создаваат можност за нови инвестиции, подобра дигитална инфраструктура и отворање висококвалификувани работни места.
Затоа сериозна опозиција не би требало да настапува со однапред подготвено „не“, туку со конкретни барања: строги еколошки критериуми, заштита на водните ресурси, користење обновлива енергија, обврска за вработување домашни стручњаци и целосна транспарентност на договорите.
СДС, меѓутоа, повторно избира политика на страв. Ако се гради пат – ќе се уништела природата. Ако се отвора фабрика – инвеститорот бил сомнителен. Ако се најави енергетски проект – државата ќе се задолжела. Ако се планира дата-центар – ќе снемало вода, струја и земја.
Според ваквата логика, Македонија не треба ништо да гради, ништо да произведува и во ништо да инвестира. Треба да остане на маргините, додека соседните држави ги привлекуваат инвестициите и ја градат инфраструктурата на иднината.
Токму затоа се наметнува прашањето: дали СДС има нешто што е во интерес на Македонија за кое може да каже нешто позитивно?
Или можеби политичката задача на СДС е секоја развојна можност да ја претстави како закана, секој успех да го релативизира, а секоја инвестиција да ја дочека со сомневање?
Уште посериозно е прашањето дали ваквото постојано оцрнување на Македонија е само резултат на политичка немоќ или зад него стојат обврски кон одредени центри од соседството?.
СДС треба јасно да одговори дали неговите ставови се самостојни или се обликувани под притисок на оние пред кои, додека беше на власт, премногу често попушташе на штета на македонските национални интереси.
Македонија не смее да дозволи природните ресурси да бидат загрозени или државното земјиште да се доделува без јасни услови. Но не смее ниту да ја затвори вратата пред современите технологии само затоа што опозицијата решила политички да профитира од стравот.
Дата-центрите треба да се градат според национална стратегија, со почитување на законите, со јавни договори и со прецизно утврдена корист за државата. За тоа треба да се разговара.
Постојаното ширење паника не е заштита на јавниот интерес. Тоа е обид Македонија да се задржи во место.
На државата ѝ е потребна опозиција што ќе контролира, ќе предлага и ќе предупредува со факти. Не опозиција што во секоја инвестиција гледа катастрофа, а во секој развоен проект – причина за ново негативно соопштение.
