Политичката сцена во Македонија повторно почнува да наликува на веќе видено сценарио. Истите пораки, истата реторика на страв, истите обиди за создавање криза и поделби, само со нов лик во главната улога. Ако некогаш Зоран Заев беше симболот на политиката која преку хаос, конфликти и надворешна поддршка дојде до власт, денес многумина во настапите на Венко Филипче гледаат обид за рециклирање на истиот модел.
Но има една суштинска разлика, Македонија денес не е истата држава како пред десетина години. А и народот повеќе не е истиот.
Во времето на Заев околностите беа сосема поинакви. На меѓународната заедница ѝ се брзаше Македонија да стане дел од НАТО. Во игра беа силни надворешни влијанија, невладини структури, медиумски кампањи и внимателно креирана атмосфера дека државата се наоѓа пред целосен колапс. Се продаваше приказна за „живот за сите“, правда, европска иднина и нов почеток.
Народот тогаш поверува дека доаѓа време без криминал, без корупција и без национални понижувања.
Но што доби Македонија?
Наместо правда — селективна правда.
Наместо крај на криминалот — безброј афери и скандали.
Наместо достоинство — понижувања и национални отстапки што оставија длабока горчина кај огромен дел од народот.
Граѓаните добро паметат како се ветуваше дека „името нема да се смени“, а потоа токму тоа се случи. Паметат и како се зборуваше за „ослободени институции“, додека државата тонеше во партизација, тендери, рекет и чувство дека системот станал приватен бизнис на политички елити.
Токму затоа денес многу потешко поминуваат истите приказни спакувани во ново пакување.
Венко Филипче денес се обидува да ја игра истата политичка игра — создавање незадоволство, ширење песимизам и постојано убедување дека Македонија е држава без перспектива ако СДС не е на власт. Наместо конструктивна опозиција, идеи и визија, повторно слушаме драматизација, црни сценарија и политичка токсичност.
Но времињата се сменија.
Граѓаните денес многу внимателно ги следат политичарите. Не забораваат лесно кој што ветувал и што испорачал. Народот веќе еднаш ја плати цената на големите политички ветувања што звучеа убаво на прес-конференции, а завршија со разочарување и чувство на измама.
До вчера Филипче беше дел од власта на Заев. Седум години имаа апсолутна моќ, институции, механизми, меѓународна поддршка и речиси целосна контрола врз системот. Ако навистина биле толку способни и загрижени за иднината на Македонија, тогаш зошто денес народот тоа време не го памети по успеси, туку по афери, скандали и отстапки?
По што ќе остане запаметен тој период?
По менувањето на името на државата.
По промените на националните симболи и бришењето на идентитетски обележја чекор по чекор.
По „Рекет“, тендерите и сомнежите за милионски злоупотреби.
По полните автобуси млади луѓе што масовно си заминуваа од Македонија во еден правец.
По патни исправи издавани на луѓе од криминалното подземје.
По здравствениот систем кој колабираше додека функционери држеа морални лекции пред камерите.
По судски процеси за „тероризам“, додека вистинските криминалци често остануваа недопирливи.
Нема доволно простор да се набројат сите штети што Македонија ги претрпе во тие седум години. Но најстрашно од сè е што и после толку политички порази, наместо самокритика и барем малку политичка зрелост, од Филипче повторно слушаме иста реторика — сè е црно, сè е безнадежно, сè е „опасност“, демократијата е „загрозена“, медиумите се „контролирани“, а секој што размислува поинаку е прогласен за „режимски човек“, „предавник“ или „непријател на Европа“.
Тоа е старата матрица на Заев — кога немаш резултати, создаваш страв.
Кога немаш визија, произведуваш конфликти.
Кога ја губиш довербата, сееш негативна енергија и паника.
И токму тоа денес повторно го гледаме.
Но Македонија денес има поинаква политичка клима. Народот е поискусен, повнимателен и многу потешко прифаќа политички експерименти. Довербата што еднаш е изгубена тешко повторно се враќа.
А можеби зад оваа нервоза има и нешто повеќе?
Можеби стравот не е за државата, туку за денот кога институциите конечно ќе почнат сериозно да ги отвораат прашањата за милионите, тендерите, судските одлуки, марихуаната, златни визи, Дубаи, аферите и злоупотребите од минатото. Можеби токму затоа денес толку гласно се создава атмосфера на паника и конфликт.
Затоа што колку погласно се шири страв, толку повеќе јавноста почнува да се прашува-дали зад агресивната реторика всушност се крие страв од одговорност?
Македонска нација