Едмонд Темелко
Пустец, Мала Преспа, Албанија
Овој ден не е само датум. Овој ден е совест. Овој ден е прашање што секој од нас треба да си го постави пред огледало – дали сме достојни на името што го носиме – Македонија.
Пред 123 години, на 4 мај 1903 година, во близина на селото Баница, згасна животот на Гоце Делчев – но не згасна неговата мисла. Таа остана да нè буди, да нè коригира, да нè обединува. Делчев не беше само револуционер. Тој беше идеја. А идеите не умираат – тие или се живеат, или се предаваат.
„Македонија има свои интереси и своја политика. Тие им припаѓаат на сите Македонци. Оној што сака да работи на присоединувањето на Македонија кон Бугарија, Грција или Србија, може да се смета за добар Бугарин, Грк или Србин, но не и за добар Македонец.“
Ова не се само зборови. Ова е завет. И денес, повеќе од било кога, треба да се запрашаме – каде сме ние во однос на тој завет?
Како Македонец од Мала Преспа, од Пустец, Ви се обраќам вам – во Република Македонија, во Егејска и Пиринска Македонија, во Гора и низ целата дијаспора. Не како политичар, не како некој што сака да ве убеди – туку како брат што ве чувствува, дури и кога границите нè делат.
Што нè разделува денес? Различни мислења? Партиски знамиња? Суети? Дали навистина тоа вреди повеќе од она што нè поврзува? Одговорот е еден: Македонија.
Македонија не смее да биде причина за поделба. Таа е причината што постоиме. Таа е коренот од кој сме израснати, и сенката под која треба да се вратиме кога ќе се изгубиме.
Ние, вашите браќа и сестри од Мала Преспа, од Пирин, од Егеј, од Гора, од дијаспората, не сме далеку. Само сме оттурнати од граници што не сме ги избрале. Но срцето не познава граници. Таму каде што чука македонско срце – таму е Македонија.
Затоа ве повикувам – да престанеме да се делиме. Да почнеме да се бараме еден со друг. Да градиме мостови, не ѕидови. Да се сетиме дека секоја наша слабост не ја плаќа никој друг – ја плаќа Македонија. Ова не е борба за минатото. Ова е одлука за иднината.
За децата што ќе прашаат што сме направиле кога било најпотребно. За внуците што ќе живеат со последиците од нашите денешни избори. Дали ќе им оставиме горда и исправена Македонија – или приказна за нешто што не сме знаеле да го зачуваме?
Ако не се обединиме околу она што нè дефинира, нема само повеќе да се делиме – ќе се изгубиме. А таа цена е преголема.
Затоа, денес – нека не биде само сеќавање на зборовите на Гоце Делчев. Денес нека биде пресврт кон македонско национално обединување.
Вечна да е нашата заедничка и горда Македонија – која мора на сите нас да ни биде мајка и причина конечно да се свестиме и обединиме.
Со Македонија нè има, без неа сме изгубени.
Едмонд Темелко
Пустец, Мала Преспа, Албанија
