Александар Џеповски
Македонија треба да ја чувствуваме како дар од Севишниот, да ја чуваме како наследство од предците и да ја градиме како обврска кон нашите деца и внуци.
Кога Севишниот Господ Бог ја делел земјата меѓу народите, пред Неговата врата се создала голема редица. Секој барал свое место под сонцето. Едни сакале море, други плодни рамнини, трети планини и реки.
Господ ги сослушал сите и секому му доделил парче земја. Кога завршила поделбата и се испразнила чекалницата, еден ангел Му пришол и Му рекол:
— Господе, надвор има уште еден човек. Мирно стои и чека.
— Повикајте го — одговорил Господ.
Влегол човекот, се поклонил и застанал пред Него.
— Кој си ти и што чекаш? — го прашал Господ.
— Јас сум Македонец, Господе. Дојдов и јас да побарам парче земја за мојот народ.
— А зошто не влезе порано?
— Гужва беше, Господе. Чекав да се расчисти, да не се туркам со другите.
Ангелите се погледнале, па загрижено рекле:
— Но, Господе, сè е веќе поделено. Нема повеќе земја.
Господ се замислил, го погледнал Македонецот и рекол:
— За него ќе одвоиме дел од Мојот рај.
Ангелите се зачудиле:
— Аман, Господе, зарем дел од рајот ќе му дадеш?
— Да — одговорил Господ. — На Македонецот ќе му дадам дел од рајот, ама ќе видите какви соседи ќе му дадам!
Се смееме кога ја раскажуваме оваа легенда, но зад смеата има и болка. Во неа препознаваме нешто од сопствената судбина: земја со Рајска убавина, а со долга историја на туѓи интереси, војни, поделби, преселби и оспорувања. Земја од која многумина заминувале со солзи, а ја носеле во срцето до последниот здив.
Македонија е богата со историско и духовно наследство. На оваа земја се испреплетуваат трагите на древните цивилизации, христијанската духовност, просветителството и вековната борба за слобода.
Од времето на Филип и Александар, преку просветителското дело на светите Кирил и Методиј и духовното и книжевното наследство на свети Климент Охридски, до илинденците и асномците — значајни поглавја живеат во нашето историско паметење. Секое припаѓа на свое време и заслужува внимателно изучување, со знаење и почит.
Илинденците го кренаа знамето на слободата кога таа изгледаше недостижна. Асномците ги поставија темелите на современата македонска државност. Нивната борба и жртва нè обврзуваат да ја чуваме слободата и да ја исполнуваме со правда, достоинство и можности за секого.
Во 1990 година, основачите на ВМРО-ДПМНЕ дадоа силен политички поттик за самостојна и суверена Македонија. На референдумот на 8 септември 1991 година, граѓаните ја потврдија својата волја да живеат во независна држава.
Самостојна Македонија стана стварност — на дел од историската и географската татковина, но со огромно значење за Македонците каде и да живеат. Нејзиното постоење носи гордост и одговорност да ја градиме како заеднички дом на сите нејзини граѓани.
Со неа се гордеат Македонците во границите на цела Македонија и во дијаспората. За многумина што живеат далеку, Македонија е јазикот што го слушнале од мајката, песната што ја пееле со бабата и дедото, мирисот на родниот дом и споменот што со трепет им го пренесуваат на своите деца и внуци.
Затоа нејзините успеси радуваат далеку зад границите, а неправдите кон неа болат и во домовите на другите континенти.
Господ, според легендата, ни подарил дел од Својот рај, но ни дал и соседи кои низ историјата, секој на свој начин, посегнувале по Македонија: по нејзината територија, култура и историја, па и по самото право на Македонецот да биде свој, да го зборува својот јазик и да го носи своето име.
Тие посегања оставиле длабоки рани, но не ја згаснале македонската свест. Низ поделби, прогони и преселби, народот ги сочувал своето име, својот збор и љубовта кон татковината.
Дарот од Севишниот носи и обврска: да го сочуваме она што предците ни го оставиле и да им го предадеме на потомците со крената глава. Македонија да биде земја во која ќе сакаат да останат, во која ќе можат да се вратат и со која секогаш ќе се гордеат.
Нека биде благословена и сочувана Рајска Македонија, сега и секогаш и во вечни векови.
Амин!
