Охридската архиепископија и во XVI век уживала висок углед во православниот свет, а нејзините врски со Цариград, Александрија, Антиохија и Ерусалим сведочат за нејзината значајна духовна и црковна улога.
Во текот на своето повеќевековно постоење, Охридската архиепископија претставувала една од најзначајните православни црковни институции на Балканот. Нејзиниот авторитет не се ограничувал само на територијата на Македонија, туку бил признаен и почитуван во целиот православен свет.
Еден од доказите за таквиот углед е и заедничкото писмо што во 1530 година го испратиле четирите древни источни патријаршии – Цариградската, Александриската, Антиохиската и Ерусалимската – до Охридската архиепископија. Овој документ сведочи дека архиепископите во Охрид биле сметани за рамноправни и важни духовни водачи во православната екумена.
Во писмото, источните патријарси се обраќаат до охридскиот архиепископ со изрази на почит и братска љубов, нагласувајќи ја потребата од единство во верата и заедничко дејствување во тешките времиња под османлиска власт. Ваквата кореспонденција претставува вреден историски извор кој ја потврдува меѓународната положба на Охридската архиепископија и нејзината активна улога во животот на православната црква.
Во XVI век, кога голем дел од православните народи живееле под османлиска власт, црковните институции биле главни чувари на духовниот, културниот и народниот идентитет.
Охридската архиепископија била меѓу највлијателните такви институции, со јурисдикција што се простирала на широки подрачја од Балканот.
Фактот што четирите источни патријаршии заеднички ѝ се обратиле на Охридската архиепископија претставува силно сведоштво за нејзиниот углед, авторитет и значење во православниот свет. Тоа уште еднаш потврдува дека Охрид не бил само регионален црковен центар, туку еден од столбовите на православието на Балканот.
Овој историски документ денес претставува драгоцено сведоштво за богатото духовно и културно наследство на Охридската архиепископија, која со векови останала симбол на православната традиција, просветителството и црковната самобитност.
