Во пазувите на карпестиот предел Орлов Рид, недалеку од селото Туминец и македонско-албанската граница, се наоѓа еден од највредните средновековни пештерни храмови во областа Преспа – црквата „Св. Богородица“.
На околу педесет минути пешачење источно од селото Туминец, во карпестиот предел Орлов Рид, на само десетина метри од границата со Република Македонија, се наоѓа овој древен пештерен храм.
Меѓу месното население храмот е познат и како „Св. Марина кај Глобоко“, бидејќи се наоѓа на само стотина метри источно од манастирскиот комплекс посветен на светата великомаченица Марина, кој бил целосно обновен во 1888 година.
Пештерната црква „Св. Богородица“ е сместена на височина од околу десет метри, додека монашкото живеалиште се наоѓа на околу триесет метри над водите на Преспанското Езеро.
Пред главниот влез, во полукружна ниша украсена со флорални орнаменти и глави на два лава, е насликана една од најубавите и највпечатливи претстави на Пресвета Богородица со малиот Христос, од иконографскиот тип „Умиление“.
Внатрешноста на храмот изобилува со фрескоживопис на кој се претставени композиции од големите христијански празници, како и ликови на повеќе светители.
Од сочуваните натписи се дознава дека автор на живописот бил зографот Алексиј, ученик на зографот Јован. Фреските биле изработени во времето кога со храмот управувал јеромонахот Пајсиј, кој воедно бил и негов ктитор.
Истражувачот Теофан Попа го датира овој вреден фрескоживопис кон крајот на XIII и почетокот на XIV век.
Пештерната црква „Св. Богородица“ кај Туминец претставува значајно духовно, историско и културно наследство на Македонците од Преспа. Нејзината местоположба, архитектура и зачуваните фрески сведочат за вековното христијанско присуство и богатата црковна традиција на македонското население во овој дел од етничка Македонија.
На фотографијата: фреската на Свети Александар во пештерната црква „Св. Богородица“ кај селото Туминец.
