Македонска Нација
Зошто СДС не сака нов Изборен законик?
Зошто СДС не сака македонската дијаспора да гласа?
Зошто СДС се кара со своите членови, со поранешни и сегашни функционери, со аналитичари, професори и со секој што ќе се осмели да каже поинакво мислење?
Зошто СДС не разговара со факти, докази и бројки, туку со празна реторика, популизам и дневни манипулации?
Одговорот е едноставен: СДС се плаши од избори.
Партијата која некогаш се претставуваше како моќна политичка структура денес е сведена на организација која бега од народот, бега од дијаспората, бега од реформите и бега од вистината. Кога една партија има доверба во себе, таа не се плаши од изборни правила. Кога една партија верува дека има поддршка, таа не се плаши од поголема излезност. Кога една партија има аргументи, таа не се крие зад блокади, амандмани и партиски прес-конференции без суштина.
Но СДС денес прави токму тоа.
Наместо да понуди јасен став за Изборниот законик, СДС избра блокада. Наместо да објасни зошто е против пошироко учество на дијаспората, СДС ја претставува дијаспората како проблем. Наместо да признае дека македонските иселеници се дел од националното ткиво на Македонија, дека со децении ја помагале државата, дека испраќале пари, граделе куќи, помагале семејства и ја чувале македонската кауза низ светот, СДС сака нивниот глас да биде ставен под сомнеж.
Тоа не е демократски став. Тоа е политички страв.
Дијаспората не е туѓо тело. Дијаспората е Македонија надвор од Македонија. Тие луѓе не престанале да бидат Македонци затоа што живеат во Берлин, Мелбурн, Торонто, Детроит, Цирих или Малме. Тие не престанале да ја сакаат татковината затоа што биле принудени да заминат. Напротив, многу од нив ја чувале Македонија тогаш кога други ја распродаваа, ја бранеа македонската вистина тогаш кога други молчеа, и ја помагаа државата тогаш кога институциите им свртуваа грб.
Затоа прашањето е јасно: од што се плаши СДС?
Одговорот го даде анкетата.
ВМРО-ДПМНЕ има повеќе од тројно водство пред СДС. Поддршката за СДС се спушта на ниво што покажува длабока политичка криза, губење доверба и сериозно отуѓување од граѓаните. Кога една партија што со години владеела денес се бори да не падне под психолошката граница на политичка релевантност, тогаш е јасно зошто бега од избори.
СДС не се плаши од Изборниот законик. СДС се плаши од резултатот.
СДС не се плаши од електронско гласање. СДС се плаши од гласот на дијаспората.
СДС не се плаши од процедура. СДС се плаши од народот.
Тоа е суштината на целата политичка драма што ја гледаме деновиве. СДС се обидува својот страв да го претстави како грижа за демократијата. Но демократија не се брани со блокади. Демократија не се брани со бегање од гласачи. Демократија не се брани со омаловажување на дијаспората. Демократија се брани со доверба во народот, со фер правила, со транспарентност и со подготвеност секој глас да биде слушнат.
А СДС токму од тоа бега.
Дополнителен доказ за кризата во СДС е нивната внатрешна нервоза. Партија што е сигурна во себе разговара. Партија што има визија обединува. Партија што сака да се реформира ги слуша и критичарите. Но СДС денес се кара со своите луѓе, ги напаѓа сопствените поранешни функционери, ги отфрла предупредувањата на аналитичарите и ги прогласува за непријатели сите што ќе кажат дека партијата тоне.
Тоа не е реформа. Тоа е паника.
А причината за паниката е јасна: граѓаните повеќе не веруваат на голи зборови. Не веруваат на популизам. Не веруваат на манипулации. Не веруваат на истите лица, истите фрази и истите оправдувања. Народот ја гледа разликата меѓу партија што работи и партија што блокира. Меѓу партија што бара поддршка од граѓаните и партија што сака да го намали бројот на граѓани што ќе гласаат. Меѓу политика што се соочува со избори и политика што бега од нив.
Затоа СДС од некогаш моќна партија се профилира во трета, а во некои средини и четврта политичка сила. Не затоа што некој им го одзел рејтингот, туку затоа што самите го потрошија. Не затоа што народот не ги разбира, туку затоа што народот многу добро ги разбра. Не затоа што не добиле шанса, туку затоа што ја злоупотребија довербата што ја имаа.
На СДС денес не му требаат нови изговори. Му требаат вистински реформи.
Му треба расчистување со кадри и политики што граѓаните ги поврзуваат со порази, афери, ароганција и национални понижувања. Му треба враќање кон народот, а не бегство од народот. Му требаат факти, а не пароли. Му требаат луѓе со кредибилитет, а не истрошени политички конструкции.
Но додека СДС бега од избори, додека ја оспорува дијаспората, додека блокира закони и додека се кара со сите околу себе, пораката до граѓаните станува уште појасна:
Стравот од избори има име – СДС.
А анкетата со тројно водство на ВМРО-ДПМНЕ само го потврдува тоа што народот веќе одамна го чувствува: СДС не се бори за демократија, туку за преживување.
