Политичката сцена во Македонија со години е длабоко поделена, особено околу националните прашања, односите со Бугарија и позициите поврзани со македонскиот идентитет и европските интеграции. Во такви околности, сè почесто во јавноста се отвора прашањето: ако постои можност за пошироко народно и национално обединување околу клучните државни интереси, зошто СДС упорно го избегнува тоа?
Премиерот на Република Македонија речиси во секој свој јавен настап повикува на обединување околу националните интереси, нагласувајќи дека само преку заедништво, единство и јасна државна стратегија Македонија може успешно да се справи со предизвиците и да ги заштити своите национални и државни позиции.
Дел од граѓаните сметаат дека по прифаќањето на низа условувања и отстапки поврзани со историјата, јазикот и идентитетот, дека СДС повеќе се грижи за исполнување на барањата од Софија отколку за создавање внатрешно национално единство во Македонија.
Народното обединување не значи едноумие, ниту укинување на политичките разлики. Тоа подразбира заеднички став кога се во прашање државните и националните интереси.
Во многу европски држави, власта и опозицијата имаат различни политики, но кога станува збор за идентитетот, јазикот, историјата и државните црвени линии, тие настапуваат единствено и обединето.
Во Македонија, за жал, наместо обединување околу националните прашања, сведоци сме на постојани поделби и политички конфликти. Секоја иницијатива за поширок национален консензус често се дочекува со напади, етикетирања и релативизирање. Токму затоа се поставува дилемата: дали некој навистина не сака народно обединување затоа што тоа би значело прекин на политиките кои со години ја ставаат Македонија во подредена позиција?
Граѓаните очекуваат политичките партии, без разлика дали се власт или опозиција, да покажат државничка зрелост и национална одговорност, ставајќи ги државните интереси пред партиските калкулации. Македонија има потреба од стабилност, внатрешно единство и јасна национална стратегија, а не од постојани поделби кои ги ослабуваат институциите и ја намалуваат довербата кај народот.
Историјата покажала дека народите кои не успеале да се обединат околу сопствените национални интереси, најчесто станувале лесна цел на туѓи влијанија и геополитички интереси. Затоа, прашањето за народното обединување денес не е само политичко, туку и суштинско прашање за иднината на Македонија.
Доколку навистина постои искрена заложба за европска иднина и стабилна држава, тогаш обединувањето околу македонските национални интереси треба да биде заедничка обврска на сите политички чинители, без разлика на нивната идеолошка или партиска припадност.
