Песни за Македонија

Жетварски песни

Мајка Јану к’лне
Мајка Јану к’лне:
– Јано, ќерко, Јано,
змија те изела,
мајка те немала.
А сас кога Јано,
синојка стоеше?
– Мамо, мила мамо
не е јабанџија,
нашат меанџија,
аргати собира
и мене ме вика,
жетва му стасала,
и е престасала,
па мене ме вика,
посту да им сечу,
воду да им носу,
јужице да праву,
песњу да им поју.

Мајка Јану к’лне
Мајка Јану к’лне:
– Јано, ќерко, Јано,
змија те изела,
мајка те немала.
А сас кога Јано,
синојка стоеше?
– Мамо, мила мамо
не е јабанџија,
нашат меанџија,
аргати собира
и мене ме вика,
жетва му стасала,
и е престасала,
па мене ме вика,
посту да им сечу,
воду да им носу,
јужице да праву,
песњу да им поју.

Излегла Јана по поле
Излегла Јана по поле,
да види Јана полето,
дали е поле стасано
да вати Јана аргати,
аргати млади момчиња,
и бегем, бегем девојки
и тие калеш невести.
Кога се Јана поврати,
одма се Јана разболе.
Мајка си Јана к’лнеше:
– Ако си Јано од болес,
да би ми Јано станала,
ако си Јано од лудос,
да би ми Јано, не станеш.
Д’н’с е жетва брзаќна
инат се ќерко не води.
Од Кумановско.

Вечера за жетвари
Разиграло се јаболко,
стреде цареви дворови,
цар го јаболко пречека,
цар на јаболко говорит:
– Јаб’лко, бело, црвено,
што те аргати пратие?
– Еј, царе, царе, султане,
мене аргати пратиле,
вечера да им уготвиш,
сугаре јагне печено,
бела пребела погача,
тиквешко вино црвено,
студена вода от чешма.
Од село Папардишта, Велешко.

Насејала Јана
Насејала Јана, две ниве босиљок,
две ниве босиљок, треќа нива стратор.
Чудила се Јана ка да го загради,
с раце трне крши, та го заградила,
па се е чудила ка да го навади,
та фатила Јана орел побратима,
орел побратима, змија посестрима,
орел вода носи, змија го полива,
змија го полива та го навадили.

Слана девет педи
Легнала е Мара, бре леле,
Маро џанам,
пред амбар на софра, бре леле,
Маро џанам,
Мајка Мара буди:
– Стани, Маро, сатани,
чудо да си видиш,
чудо та големо –
слана е капнала,
слана девет педи,
та е ознобила,
ф раната градина,
големото цвете,
па е ознобила,
на голема нива
белата пченица.
Од Банско, Разлошко.

Нива и аргати
Остани зборгум,
голема нива,
кој ми те орал,
па да те ора,
кој ми те жнало,
па да те жние,
кој те возило,
па да те вози,
кој те вршило,
па да те врши.

Од Прилепско.

(Подготви Марко Китевски)

Најново од: Песни за Македонија

За Андон Дончевски – наша гордост и жива легенда

Легендата на црвено-црните Од Кавадарци тргна, по скопската трева, со секој негов гол публиката се крева. Со грбот на Вардар и со срце свое, на теренот беше стрелец што победи брои. Двесте и седумнаесет пати мрежата ја затресе, секој негов удар нова радост донесе. Со оган во градите, со молња во чекорот, остави трага во […]

Песна за Гоце

Автор: Венко Марковски Горо ле сестро ајдушка Горо ле, мајко јуначка Зошто ле горо, зашуми Кога ни ветре не дувна? Дал ми те јунак наминал Со стара верна дружина? Дал ми те некој проколна За вековечни времиња. Ил ми те нешто исплаши, Исплаши памет помами? Горо ле, не трај – прозбори, Тешка ми рана отвори. […]

Чуварот на македонскиот копнеж

Посветено на Мане Јаковлески Од убавото Зубовце, под Шара што спие, тргна едно момче со младост во гради. Но во туѓина, каде германски дожд лие, за родниот крај нешто во него врие. Тргна нови соништа да гради. Во Берлин далечен, сред туѓото сивило, Маноил силно го чуваше пламенот свет, пламенот што растеше сè поголем и […]

11 – ти Октомври

11 Октомври Од тешкиот покров на ропската ноќ се роди крик, се роди моќ. Во Прилеп град, под Маркови кули, се разбуди секој што ропство го куди. И Куманово во слободарска зора запали оган што надеж отвора. Пукна првата пушка, одекна глас: „Доста е ропство, дојде нашиот час!“ Не за туѓи круни, не за туѓи […]

Љубов за мојата родна земја

Заминавме со куфери полни со тага и надеж, преку сини мориња, кон далечни, туѓи градови. Таму сонцето нема ист топол сјај, а ноќите се студени како непознати прагови. Но колку и да нè водат патиштата низ светот, македонскиот корен и во туѓа земја никнува. Во Мелбурн, Детроит, Торонто, среде Европа, па и на крајот од […]

Лирско писмо за Волф Ошлис

Саво Костадиновски Волф Ошлис (29 септември 1941, Кенигсберг – 18 август 2026) бил германски славист, македонист, политиколог, публицист и еден од најголемите странски пријатели и афирматори на Македонија. Германскиот славист, македонист, политиколог, публицист и универзитетски професор Волф Ошлис повеќе од половина век го проучува и го афирмира македонскиот јазик, историјата и културата. Во време кога […]

ВТОРАТА МАКЕДОНСКА УДАРНА БРИГАДА

На 20-от декемвриски ден, во 1943 лето, во Егејот долу, во Фуштани село, близу до Сопота града, се роди Втората македонска ударна бригада. Се исполни планот на Кузман и Ченто, протестираше генералот Вукмановиќ – Темпо. Бригадата ја сочинуваа неколку стотини борци, командантот е Туриманџоски Димче – Горски. Низ тиквешко поле, бригадата оди, многу борби со […]

Светлината од Скопје

Посветено на Мајка Тереза Мајка на светот, со срце од чисто злато, родена во Скопје, во скромно, мило јато. Од калдрмата стара, каде детството извира, таа тргна по пат што цел свет го вселува. Во Калкута далечна, сред болка и глад, им служеше на сите – и на старец и на млад. Во секое паднато […]

To top