Историјата на Балканот со векови била исполнета со обиди за негирање, асимилација и присвојување на народи, јазици и култури. Македонија и македонскиот народ не биле исклучок од тие процеси. Но едно нешто останало постојано низ времето – чувството на припадност, свеста за сопствениот идентитет и желбата да се зачува македонското име.
Македонец не е само географска одредница, туку историско, културно и духовно чувство што се пренесувало од генерација на генерација. И токму затоа, колку и да постоеле политички притисоци, пропаганди или обиди за преименување на историјата, од Македонец не може да се направи Бугарин.
Во различни историски периоди постоеле обиди македонскиот народ да биде претставен како „дел“ од туѓи национални проекти. Но идентитетот не се создава со декрет, ниту со политички договори. Тој се гради низ јазикот, традицијата, семејните спомени, песните, обичаите и колективната меморија на народот.
Македонскиот јазик, македонската култура и македонската историска свест се темели кои опстојувале и во најтешките времиња. Народ што ги зачувал своите песни, својата вера, своите револуционери и својата борба за слобода не може лесно да биде избришан или претопен во туѓ идентитет.
Денес, во современи услови, наместо да се градат мостови на почит и соработка, повторно се отвораат прашања што удираат по македонскиот идентитет. Наместо европски вредности и меѓусебно признавање, често се пласираат тези со кои се негира посебноста на македонскиот народ и јазик.
Но реалноста е едноставна: идентитетот не може да се смени со притисок. Македонецот може да биде нападнат, оспоруван или навредуван, но не може да биде убеден да се откаже од сопственото чувство за припадност.
Историјата покажала дека народите што имаат силна национална свест опстојуваат и покрај сите предизвици. Македонија низ вековите поминала низ многу поделби, окупации и негирања, но македонскиот народ останал жив и препознатлив.
Затоа денес повеќе од кога било е важно да се негува националното достоинство, културата и историската меморија. Не од омраза кон другите, туку од почит кон сопствените корени.
Да се биде Македонец не е прашање на политика, туку чувство што живее во народот. А чувството на припадност не може да се избрише ниту да се замени.
Македонците сакаат да градат добри односи со своите соседи, врз основа на меѓусебна почит, достоинство и рамноправност. Но едно нешто не може да се промени – од Македонец не може да се направи Бугарин.
Како што изјавил Гоце Делчев:
„Македонија има свои интереси и своја политика. Тие им припаѓаат на сите Македонци. Оној што сака да работи на присоединувањето на Македонија кон Бугарија, Грција или Србија, тој може да се смета за добар Бугарин, Грк или Србин, но не и за добар Македонец.“