Возот трчаше распењавен како НАТО-вски бик
бегаше со пленот кон западните капиталистички земји
јас трчав низ вагоните барајќи ја својата душа
душата која ми побегна при роднинските збогувања
газев низ солзите и крвта кои се гарант за нашиот гнев
сите патници беа бездушни и немо гледаа во таванот
ја проколнуваа судбината што им ги откорна стеблата
и онака засушени им ги спакува во куферите
грабливите возови бродови и авиони беа мошне алчни
бездушниот народ го превезуваа без издишка и сон
го превезуваа со излитени крштеници и дедовски тапии
кучињата жално завиваа барајќи ги сопствениците
и ѕвездите угаснаа над препекот од земјиниот плач
а јас и по половина век се уште трчам низ возилата
за да си ја најдам мојата сопствена душа
зашто јас неможам без неа
а пак таа неможе без татковина

8.9.2017год.
Иван ТРПОСКИ