Марија Емилија Кукубајска
Илјади милениуми леб и памет сееме, во светски песок и камен,
По патишта на свили, минерали, мирудии… А вештери врколаци,
Лилјаци слепи стаорци … народ ни цицаат, земја Божја силуваат,
Садници ни’ корнат, огнови Балкански хранат со живи деца, мајки…
Но, ако знаеш, и веруваш дека си свој, во свое гнездо и јато познато,
И по секое премрежие –и сила и слава ти ќе браниш, ќе дочуваш. Ти
Си роден слободен, да не те купуваат како препариран сноб, и уште
Твоја земја, и тебе со неа, да продаваат – нивни новодобски роб, и да
Те обвинат што уште си останал здрав и жив во јадро историско.
Продолжуваме, здрав леб изнесуваме, без демонски машавини, иако
Тие по нас со отровни карпи гаѓаат, арсенали на нови богови со рогови.
Ние со Љубов и Бог, со Лу и Бо, луѓе Божји сме, човечност на свет камен
Запишавме. Продолжи, верувај – и ќе одиш и по вода и по небо ќе леташ,
дете наше! Другарите ти и сега, но по туѓи сокаци, жални, силни песни пеат
за Гоце, Александар, Миле, Кузман, Сирма, Фросина, Вера, Естреја, Елпида…
Нашите деца, од дом и од гроб ни’ ги крадат, нашите жртви да се нивни херои.
Сепак, верувај, чувај се, твое право и долг е, соочи се, пред очи твои и светски
кога те лажат, пизмат, кодошат олошите, лукавите. Ти, и гулаб и змија биди!
Не сонувај да влезеш во глутница што однапред ти го одзема правото на себе.
Не давај да те закачи ветерна мелница вртена на ала-Минхаузен идеологии,
Оти без храна за мислата и телото ќе останеш. Сеуште неодроден, неоттуѓен
Сине, верувај, дел си од целото од кога те посади вселената, дел си од светот
Човеков, не си мајмун Дарвинов, и не проститут, актер од Холивуд институт,
та да влезеш во чигра-игра братоубиствена, во сенки на вештерска пешТера.
Последните верни знаат – договори со мајстори на маскенбали и масакри
Не важат во вселената, во темни сали ги потпишаа расипани сили, против
Се’ што си бил и си, против тебе, сине – телепортирање во прав и пепел. Ти
Славен а скромен, на питачки стап да те стават, пред скитачи арамии да клечиш,
тие да ти ломат, грабаат твои деца, мајка, татко – до заборав – се’ до века и амина?
Но ќе мине и оваа луда сила. Ќе откопаш секој доказ што ти сокрила, ускратила.
И кога тоа анти-животно животно те исмева и брка да се губиш, ве-ру-вај,
Имаш право да се раѓаш со своите RNA, DNA, и да дишеш, да се потпишеш
Oна што си, Македонец со своја трајност во времето, со снага и спокој, и радост…
Опстојувај за идните ери, дело твое мери спрема законот и делото Господово,
Никогаш спрема неделото непријателско, Луциферово. Твое пра-право е
Слободата да ти биде бистар вир, вечна вода за Водачи живи (а не жичени),
за раст и развој на срца органски, умови неизбушени, неметализирани. Иако
И тогаш, циници ироничари и јаничари, пра-родителски завет ќе ти исмеваат,
За нив тој веќе бил изветвен лексикон, стар вокабулар, надминат наратив…
Продолжи, не им верувај, за нив логосот-дискурс е курс профитен, а не Пат,
Светлина, Вистина. Одвој расипано од здраво овошје, не мисли дека грешиш
Во очи на безочните, за нив нема ни морал ни крал на вселената. Тие, корпус
Корпорации против нации – смислија цела земја логор да е, гасна комора да е
Од вируси виросана, за да биде исчистена – без луѓе, оти народот бил стока.
Ти сепак, сакај го и бедниот и средниот, па и лажно елитниот, зашто крај има
се’, но не и љубовта во тебе вградена од Господарот на се’, а не од тие нелуѓе.
Ако и натаму простуваш удари ниски и лаги највисоко постирани, регрутирани
Од драконско беззаконие и закани – немој да се каеш. Од милениуми знаеш:
Потомок на сонцето си ти. Ќе можеш да кружиш и низ Млечен пат, и да дружиш
Твој радосен род во величествен од, а твоето мреење ќе е влез во вечноста. И небо
И татковина ќе се твои, надвор од дупки на дивината, одметници полна и тогаш.
Ти питом потомок мој си, низ сите времиња зачуван со Мојсиеви и Павлови писма
Вдахновени од Создавачот на законот – Љубов космичка. Генетски немодифициран,
неинфициран од криминалнии и баханалии на подземја-надземја луто залутан свет.
Дете мое сакано, чувај се, и – среќно ново броење 2021во, на календар овосветски.
