Она што денес Венко Филипче го претставува како „опасен национализам“ и „антибугарска политика“ на ВМРО-ДПМНЕ и Христијан Мицкоски, во 1990-тите беше сосема спротивно.
Тогашната СКМ-ПДП, денешна СДС, ја убедуваше јавноста дека ВМРО-ДПМНЕ е формирана со цел Македонија да биде дадена на Бугарија. Денес, истата таа партија ја обвинува ВМРО-ДПМНЕ дека е против бугарските барања и против бугарското влијание. Навистина нема коментар.
Во раните години на македонскиот плурализам, секое будење на македонската национална свест беше прогласувано за опасност. ВМРО-ДПМНЕ беше етикетирана како „екстремна“, „бугарофилска“, па дури и „закана за државата“. Старите комунистички структури, неспособни да се соочат со новото време и демократските процеси, се обидуваа преку страв, етикети и манипулации да го задржат своето влијание.
Наместо политички натпревар со идеи и визии, јавноста беше бомбардирана со конструкции дека секој што зборува за македонски национални интереси, традиција, историја и достоинство има некаква „скриена агенда“. Во тоа време, СКМ-ПДП денес СДС тврдеше дека ВМРО-ДПМНЕ е „пробугарска партија“, дека сака да ја оттурне Македонија од нејзиниот пат и дека самото нејзино формирање претставува опасност за државата.
Но денес, три децении подоцна, сведочиме на целосен политички апсурд. Истата таа СДС, наследничка на СКМ-ПДП, која некогаш тврдеше дека ВМРО-ДПМНЕ ќе ја „однесе Македонија во Бугарија“, денес ја обвинува дека е „антибугарска“ затоа што не ги прифаќа безусловно сите барања што доаѓаат од Софија.
Според таа логика, ВМРО-ДПМНЕ во 1990 година била „премногу блиска“ до Бугарија, а денес е „премногу далечна“ од Бугарија. Тоа најдобро покажува дека проблемот никогаш не бил во вистината, туку во потребата СДС да создава наратив што во дадениот момент политички им одговара.
Уште потрагично е што СДС денес се претставува како единствен „европски“ и „демократски“ фактор, додека секој што не се согласува со нивните отстапки кон Бугарија веднаш се прогласува за „ретрограден“, „изолиран“ или „против Европа“.
Но народот памети.
Памети кој во 1990 година ширеше стравови дека ВМРО-ДПМНЕ е „фашистичка“ и „пробугарска“ партија. Памети кој тврдеше дека Македонија не треба да оди кон НАТО и ЕУ ако тоа значи зајакнување на македонскиот национален идентитет. И денес народот гледа кој е подготвен да прави отстапки за јазикот, историјата и идентитетот само за да остане политички прифатлив пред надворешни центри на моќ.
Во суштина, СДС со децении не води принципиелна политика, туку политика на моментален интерес. Кога им одговара, ВМРО-ДПМНЕ е „бугарска“. Кога им одговара — е „антибугарска“. Единственото што останува непроменето е потребата преку етикети, поделби и манипулации да се дискредитира политичкиот противник.
Но Македонија повеќе не е држава од 1990 година. Граѓаните денес многу полесно ги препознаваат двојните стандарди, политичката недоследност и обидите за манипулација со националните чувства.
И токму затоа, ваквите контрадикторни позиции на СДС денес не предизвикуваат доверба. Напротив, тие се потсетник на долгогодишната практика на менување ставови и прилагодување на „вистината“ според дневнополитичките потреби.
ВМРО-ДПМНЕ ниту во 1990 година, ниту денес во 2026 година не била и не е против Бугарија, ниту против кој било друг сосед на Македонија. Напротив, ВМРО-ДПМНЕ е партија која се залага за меѓусебно почитување, добрососедски односи и соработка заснована врз достоинство и принципиелност.
Почитувањето на соседите не значи откажување од сопствениот идентитет, јазик, историја и национални интереси. Вистинските добрососедски односи можат да постојат само кога почитта е взаемна. Токму затоа, ставот на ВМРО-ДПМНЕ не е насочен против Бугарија или против кој било сосед, туку против политиките и барањата кои се доживуваат како негирање на македонскиот идентитет и историска посебност.
Во суштина, ВМРО-ДПМНЕ бара истото што Македонија им го дава на сите свои соседи — почит. Почит кон македонскиот народ, македонскиот јазик, македонската историја и правото Македонија самостојно да ги гради своите национални позиции без уцени и условувања.
