Во статијата „Македонија“, Н. Николаев ги разгледува балканските спротивставувања и се залага за обединета и независна Македонија како праведно и трајно решение на македонското прашање.
Превземено од: Macedonia: A True Endless Story
Во рускиот весник „Гласот на Москва“ („Голос Москвы“), број 237 од 15 октомври 1914 година, е објавена статијата „Македонија“, потпишана од Н. Николаев. Таа претставува значајно историско сведоштво за разгледувањето на македонското прашање во рускиот печат, непосредно по Балканските војни и поделбата на Македонија.
Авторот ги анализира интересите на Русија и Австро-Унгарија, како и спротивставените стремежи на Србија, Бугарија и Грција во однос на Македонија. Во средиштето на неговото размислување е прашањето: може ли да се постигне трајно решение ако се занемарат самите Македонци?
Особено впечатлив е делот во кој Николаев предупредува дека не треба да се губат од вид суштествените разлики меѓу поимите „Македонец“ и „Бугарин“.
Во статијата тој ја критикува српската политика што македонското прашање го сведува на бугарско прашање. Според неговото согледување, таквиот пристап ги запоставува посебностите на Македонија и интересите на нејзиното население.
Николаев пишува и за Македонците што живееле во Русија. Нивната основна желба, како што ја пренесува, била да ги видат обединети своите земји, разделени меѓу соседните држави.
Како излез од спротивставените балкански интереси, авторот го предлага создавањето обединета и независна Македонија, оценувајќи го како целисходно, праведно и трајно решение на македонското прашање.
Овие ставови се изнесени во 1914 година — децении пред создавањето на македонската република во рамките на југословенската федерација. Затоа статијата е значајна и во расправите за историските корени на македонската национална свест и стремежот за сопствена држава.
Станува збор за став на потпишан автор, објавен во руски весник, а неговото значење произлегува токму од времето и содржината на сведоштвото.
Ако за Македонците и за обединета и независна Македонија се пишувало во Москва уште во 1914 година, како може нивното постоење и нивниот стремеж за слобода да се објаснуваат како подоцнежна творба на Тито?
