Марија Емилија Кукубајска
На 12 години, 197 година п.н.е. Македонскиот принц Птоломеј V е крунисан за Фараон на Египет, во старата престолнина, Мемфис. Во договор со своите македонски советници, Птоломеј V ги прифатил египетските божества, одбивајќи го данајскиот, елински (грчки) пантеон на богови, од суштинска причина што „грчките“ етнички елементи во Египет тогаш (како и во Персија и подоцна на Блискиот Исток, преку династијата Селеуки) биле најголеми внатрешни и надворешни узурпатори на мирот, ковачи на завери, предавства и револт против македонското владеење.
Птоломеј V, како и неговиот татко, на своето име ја додал и египетската долга титула Iwaennetjerwy-merwyitu Setepptah Userkare Sekhem-ankhamun, што во превод на современ македонски јазик значи: „Наследник на двата Бенефактора, Богови Одбрани од Пта, Моќна е душата на Ра, Жив Одраз на Амон“. Значењето на овој статус и содржина во најголем дел се запишани на Розета Каменот.
Декретот на „Каменот од Розета“ е издаден 196 година, во име на Македонскиот крал Птоломеј V. Покрај египетските хиероглифи и грчкото писмо, декретот е напишан и на Димотикон – популарно писмо, на јазик зборуван од македонскиот и други народи во стариот свет. Тоа е текстот од третото, средно, писмо кое било говорно, колоквијално, народно писмо на македонскиот народ во Египет и на Блискиот исток, кое се користи со векови подоцна, и во Византискиот период. Освен народно, Димотикон било и официјално, национално, политичко писмо и јазик меѓу Македонските Птоломејски владетели. Тие се прогласувани за фараони од египетскиот народ кој бил религиоано благодарен за македонската одбрана на Египет од повеќе непријатели: Кушити, Хитити и т.н. „Морски луѓе“. Морските луѓе (Sea people) се денешните „грци“, кои тогаш биле пиратски мигранти составени од азиски и африкански племиња кои пљачкосувале и тргувале по Митеранот и го окупирале и денешниот Балкански полуостров, во Античка Македонија познат како Македонски полуостров, а од грците подоцна наречен Грчки полуостров.
Фараонот од Македонската династија, Птоломеј V (владее 205-180),
од родот на Македонските кралеви Филип II и Александар III Македонски
Зборовите од речникот, и во овој есеј вклучуваат историска и современа конотација на стари и денешни идеи и пракса во потрага по вистината. Обновениот научен интерес за фактичност наспроти фикција, се афирмира денес и со најнови технолошки и културолошки истражувања.
Ова е 9то продолжение, толкување на зборови од речникот составен по дешифрирање на старомакедонскиот јазик на „Каменот од Розета“ од научниците А. Тентов и Т. Бошевски, проект на МАНУ. По редоследот во нивниот Античко-македонски речник (бр. 178-200) авторот на овој есеј во стих, ги следи старо-македонските знаци Је и Ју.
ьЈ – Је. Е. На него. Нему.
178. ьЈ … Што му направивте? Народ жив изедовте, прoдадовте на лукави трговци со бело робје!
179. НьЈ … Јуност, младост предадовте на тие убијци: нови нелуѓе, потекло и писмо да и’ лажираат
180. аЦ НьЈ … Младенците умни, убави – ѕверот живи ги граба, џвака, плука, лешинар да ги клука
181. еВоМ ьЈ Е … Мајка неприродна, макеа волчица, ѕверка – заштитничка изигрува, се подигрува
182. аЦНоМьЈ … Но јас знам: Потомци на волчица не сте вие, туку на Бог. Бог не се плаши од мрак
183. ееТШИ ьЈ… Ја ишти, ја бара слободата народот ваш/мој. Гледам: ќе има тој се’ што Бог рече
184. ВьЈ … Јавив, укажав: Од почеток за навек дадено е: секој род, раса, боја – убавина своја да е
185. И(врП)ВьЈ … Јас владеам со правда дадена од небесата: различен цвет – една градина, 1 свет
186. оМВьЈ … Јави и Големата Мајка: на сон ја морат мачители на Македонија – од секаде ја касаат
187. еНВьЈ … Јави и врховникот: пред да дојде Спасителот – мачителот ќе му суши крв на Македон
188. оТВьЈ … Јави и тој, владетелот: На Големата Мајка народот нема да го снема. Тој е жртва, НО
189. оПоКьЈ … Е во Небесен Град – на земјата, народ најневин, жив распнат на четири страни, но И
190. оПоКьЈаН … Најнебесно овоземен неговиот роден крај ќе е. Реален, Божји, не виртуелен рај.
Ју – На неа, нејзе, нејзин
191.уЈ… Нејзин, на добра земја тежнеел тој добар народ одсекогаш, и кога по туѓи полиња жнеел
192. И(врП) иЈ … Нашите ни’ први и нашите последни вистински луѓе: ги знаат Луѓето на Лагата
193. И(врП) иЈ … Ние – пример за блага родност, туѓо не сакаме. Туѓото е друго. Иако од ист Бог
194. ИуКуЈ … Нивни кумови ние на други напредок им пожелуваме, но од нив добро не очекуваме
195. еЃуЈ … Луѓе мои! Деца на волчица се тие, митски ѕверови, легенди измислени, лажна историја
196. еДеЈ … Јадење, пиење ќе нема во нивни адски земји. А во ваша спасена – мед и млеко ќе тече.
197. ИоЛЈ … Јадења на крај ќе снема насекаде: казна за човекојадците. Тие: мрак. Ние: сонце, пак
198. НВеКеВоКаНЈ … Јунакот вековен, Спасител на човечноста во вечноста – со вера заслужена
199. АеЅ ееЗНаН ьЈ… Е наниз на сончева светлина. Ѓердан од небесни зраци: за нас – знак за Спас.
200. ооЈ … Праведниот казнува терминатори на вистината. Иднината 2028 почната е. Чувајте се.
Проломеј V принесува дарови на богот Хорус „возвишениот“ (претставуван со глава на сокол), син на Исис и Озирис (нивно „тројство“)
