Свекрва
Младите генерации можеби никогаш не виделе грамофон, ниту слушале музика од винил плочи. Денес постојат интернет, Јутјуб, стриминг-платформи и милиони содржини достапни со еден клик.
Но, во минатото грамофонската плоча беше главниот носач на звук. Кога иглата ќе се заглавеше во некој жлеб, истите неколку зборови или истиот музички тон се повторуваа бесконечно, сè додека некој не го потчукнеше грамофонот за плочата повторно да продолжи понатаму.
Токму таква слика денес остава Венко Филипче во македонската јавност. Со месеци наназад, без оглед на темата, околностите или политичкиот момент, од него се слуша речиси една иста порака: уставни измени, уставни измени, уставни измени. Како грамофонска плоча заглавена во еден жлеб од кој не може да излезе.
Наместо да зборува за националните позиции на Македонија, за европски гаранции, за реципроцитет и за заштита на македонскиот идентитет и јазик, Филипче упорно настапува како најгласен застапник на политиките што доаѓаат од Софија. Понекогаш човек добива впечаток дека повеќе е загрижен за исполнување на бугарските услови отколку за одбрана на македонските интереси.
Ако некој се прашува како Софија успева толку лесно да ја наметнува својата агенда кон Македонија, одговорот можеби не треба да го бара ниту во бугарското Министерство за надворешни работи, ниту во европските институции. Доволно е да ги следи настапите на Венко Филипче.
Особено загрижува што од неговите изјави речиси никогаш не може да се слушне што Македонија ќе добие за возврат. Нема јасни гаранции дека ова ќе биде последното барање. Нема одговор што ќе се случи ако по уставните измени следуваат нови условувања. Нема план како да се заштитат македонските национални позиции во иднина.
Историјата покажа дека секое попуштање без цврсти гаранции отвора простор за нови барања. Прво беше знамето. Потоа името. Потоа договорите. Потоа ветото. Денес се уставните измени. А утре што?
Македонската јавност веќе ја слушн оваа расипана плоча безброј пати. Останува да се види дали во СДС има барем еден јунак што ќе го потчукне грамофонот-Филипче и ќе му објасни дека политиката не е повторување на една реченица, туку борба за националните интереси на Македонија.
До тогаш, плочата ќе продолжи да се врти со иглата во истиот жлеб: уставни измени, уставни измени, уставни измени,…