Мане Јаковлески
И по повеќе од три децении од воведувањето на повеќепартискиот систем, Македонија сè уште ги плаќа цените на погрешните одлуки што СДС ги носеше во најкритичните моменти од својата современа државност. Наместо тие грешки да бидат лекција, денешното раководство на СДС, предводено од Венко Филипче, продолжува по истиот пат – со истата ароганција и истото игнорирање на реалноста.
Партијата што со години се самопрогласува за „конститутивен столб“ на државата, денес делува како фактор што ги разјадува нејзините позиции. Со полни усти „Европа“, а со празни раце кога станува збор за заштита на националните интереси. Тоа не е политика – тоа е опасен континуитет на попуштање и директно поткопување на државните интереси.
Изјавата на Венко Филипче дека „од Бугарија не сме слушнале дека го негира нашиот идентитет“ не е само политички гаф. Тоа е навреда за интелигенцијата на граѓаните. Обид очигледното да се претстави како непостоечко. Јасен сигнал дека проблемот не е во тоа што нешто не се слуша – туку во тоа што намерно не се сака да се чуе.
Фактите не се кријат. Тие се запишани во официјални документи, изговорени во јавни изјави, потврдени преку блокади и условувања што со години ја држат Македонија во место. Кога некој политичар ги игнорира тие факти, тоа не е незнаење – тоа е или неспособност или свесна намера да се замагли вистината.
И тука доаѓаме до суштината: ова не е прашање на перцепција. Ова е прашање на интегритет.
Граѓаните не бараат конфликти, но бараат достоинство. Не бараат празни патриотски фрази, туку јасен и недвосмислен став кога државните позиции се доведени во прашање. Наместо тоа, добиваат релативизирање, молк или – уште полошо – негирање на она што сите го гледаат.
СДС денес не страда од недостаток на информации. СДС страда од хроничен недостаток на храброст да ја каже вистината.
Македонија не може да си дозволи политичари кои селективно „слушаат“ само она што им одговара. Не може да оди напред ако некој упорно ја убедува дека проблемите не постојат. И не може да гради доверба ако реалноста се заменува со политички конструкции.
Триесет и пет години подоцна, прашањето не е само што сме изгубиле – туку кој конечно ќе има храброст да признае зошто сме таму каде што сме.
Затоа што најголемата штета не ја прави оној што не знае. Туку оној што знае – а свесно избира да молчи. И токму во таа тишина денес најгласно одекнува политиката на Венко Филипче и раководството на СДС.
