Благоја Петров – Караѓуле (16. I 1924 – 26. VII 1963) е македонски оперски пејач, баритон, еден од уметниците што оставиле значајна трага во развојот на македонската оперска сцена. Бил изразито музикален, со ѕвонлив и сонорен глас, а останал запаметен и како одличен интерпретатор на македонски народни песни.
Роден е на 16 јануари 1924 година во Битола. Основно и средно музичко образование завршил во родниот град. Негова сестра била Блага Видец, македонска оперска пејачка, а ѝ бил вујко на познатата македонска пејачка Виолета Томовска.
Во 1949 година дебитирал на сцената на Операта при Македонскиот народен театар со улогата на Маркизот во операта „Травијата“. Кариерата ја започнал со ликот на Миха во „Продадена невеста“, а потоа ги толкувал и Родриго во „Дон Карлос“, како и Шонар и Марсел во „Боеми“.
Во своите 14 сценски сезони во Операта на МНТ, од 1949 до 1963 година, интерпретирал повеќе од дваесет главни ликови, често и на премиерни изведби. Меѓу неговите највредни сценски креации се: Доктор Малатеста во „Дон Пасквале“, Ескамилио во „Кармен“, Фигаро во „Севилскиот бербер“, Папагено во „Волшебната флејта“ и Ренато во „Бал под маски“.
Благоја Петров – Караѓуле ѝ припаѓа на генерацијата уметници што ги поставуваа темел генерацијата уметнициите на македонската оперска сцена по Втората светска војна. Неговата вредност не била само во оперските улоги, туку и во тоа што со својот баритон ја донесувал македонската народна песна со достоинство, топлина и сценска култура. Во музичките записи се среќаваат негови интерпретации на песни како „Битола, мој роден крај“, „Ах мори Маро, девојче“, „Болен ми лежи млад Стојан“ и други, што сведочи дека останал запаметен и надвор од оперската сцена.
Благоја Петров – Караѓуле загинал на 26 јули 1963 година во скопскиот земјотрес. Неговиот живот бил прекинат прерано, но неговиот глас останал дел од меморијата на македонската опера и македонската песна.
