Од промената на знамето, преку промената на името, па сѐ до уставните измени и отстапките во историските прашања – најголемите национални порази и отстапки во поновата македонска историја се случија токму во периодите кога СДС беше на власт.
Денес, иако се во опозиција, од СДС повторно испраќаат пораки дека се подготвени на нови отстапки. Наместо да застанат зад државните и националните интереси, тие повторно се натпреваруваат кој побрзо и подлабоко ќе се прилагоди на барањата што доаѓаат од Софија.
Венко Филипче со месеци инсистира на уставни измени без какви било гаранции за Македонија. Во исто време, тој испраќа сигнали на приближување кон бугарските позиции, додека Софија не покажува ниту најмал знак дека е подготвена да се откаже од своите максималистички барања кон Македонија.
За Филипче и СДС уставните измени очигледно не се прашање на државен интерес, туку политичка валута со која се надеваат дека ќе купат поддршка од надвор и повторно ќе се вратат на власт. Затоа и не изненадува што нивните ставови сѐ почесто звучат усогласено со ставовите на бугарското Министерство за надворешни работи.
Македонската јавност добро памети дека токму СДС беше политичката структура која ги спроведе најконтроверзните отстапки во поновата историја. Затоа денес со право се поставува прашањето дали постои граница што Филипче не би ја преминал во обидот да се претстави како посакуван соговорник за Софија.
На Филипче не му пречи што бугарските политички центри и понатаму го оспоруваат македонскиот идентитет, јазик и историја. Не му пречи што Македонија се соочува со нови условувања. Наместо јасен отпор кон таквите политики, тој упорно продолжува да турка агенда која не носи никакви гаранции за државата.
Во меѓувреме, СДС се обидува да се претстави како реформска партија со нови програми и нови ветувања. Но јавноста добро знае дека токму тие создадоа дел од проблемите за кои денес декларативно велат дека ќе ги решаваат.
За разлика од нив, актуелната Влада води политика заснована врз заштита на националните интереси, достоинството на државата и принципот дека нема нови отстапки без јасни и цврсти гаранции. Токму затоа Македонија денес е препознаена како сериозен и кредибилен партнер кој работи на реформи, модернизација и економски развој.
Но останува едно прашање на кое Венко Филипче и СДС упорно избегнуваат да одговорат.
Зошто толку жестоко и безусловно инсистираат на уставни измени без гаранции за Македонија?
Што е вистинската причина поради која Филипче не отстапува ниту чекор од оваа агенда?
И конечно – дали зад таа упорност стои политичко убедување, туѓ интерес или нешто друго што македонската јавност сѐ уште не го знае?
