Додека официјална Софија со години испраќа пораки со кои се оспоруваат македонскиот јазик, македонската историја и македонскиот идентитет, Венко Филипче упорно се обидува да ги увери граѓаните дека, наводно, нема причина за загриженост.
За него, очигледно, националните отстапки не се проблем, туку политичка алатка. Наместо јасно и недвосмислено да ги осуди ваквите бугарски позиции, тој ги релативизира, ги омекнува и создава простор тие постепено да бидат прифатени како нешто нормално.
За Филипче, како и за Зоран Заев пред него, нема црвени линии кога станува збор за македонските национални интереси. Нема прашање што не може да се стави на маса, нема позиција што не може да се омекне и нема достоинство што не може да се жртвува доколку се процени дека тоа може да донесе политичка корист.
Истата матрица веќе еднаш беше применета. Под изговор на европска иднина, Македонија беше туркана во отстапки што оставија длабоки последици врз државните и националните позиции. Уставот беше отворен, а државата беше доведена во ситуација да докажува нешто што никогаш не требаше да биде предмет на преговори – своето име, својот јазик, својот идентитет и својата историја.
Кога еден политичар одбива да го види она што го гледа цел народ, тогаш прашањето не е дали е доволно информиран, туку чии интереси избрал да ги брани.
Таквата политика не е европска визија. Таа е или политичка наивност, или свесно отворање пат за нови условувања и нови уцени.
Наместо да ја брани својата држава, Филипче ја обвинува Македонија дека создавала вештачки конфликти со соседите. Тоа е старата матрица на СДС – вината секогаш да се бара дома, а никогаш кај оние што вршат притисок.
Според оваа логика, Македонија е виновна затоа што ја брани својата вистина. Македонскиот народ е виновен затоа што не сака да се откаже од себе. Граѓаните се виновни затоа што не прифаќаат политика на национално обезличување.
ВМРО-ДПМНЕ, заедно со народот, нема да дозволи истото сценарио повторно да се реализира преку Венко Филипче. Македонија не смее повторно да биде внесена во процес во кој однапред се знае дека секоја отстапка ќе биде претворена во ново барање, а секој компромис во нов услов.
Сè почесто се наметнува прашањето: дали ваквото однесување е резултат на политичко убедување или постојат и други причини поради кои Заев и Филипче толку упорно ги застапуваат ставовите што одговараат на бугарските барања?
Дали станува збор за политичка заслепеност, погрешна проценка или за нешто многу посериозно?
Тоа е прашање на кое тие им должат одговор на македонските граѓани. Бидејќи кога станува збор за идентитетот, јазикот, историјата и достоинството на државата, молкот никогаш не е одговор.