Со години Венко Филипче и СДС ја убедуваат македонската јавност дека единствената пречка на патот кон Европската Унија се уставните измени и внесувањето на Бугарите во Уставот. Според нивната политичка матрица, доволно било Македонија да ја направи таа отстапка и европскиот пат магично ќе се отворел.
Но, што ќе каже Филипче по последните разговори што во Софија ги имаа претседателката Гордана Сиљановска-Давкова и министерот за надворешни работи Тимчо Муцунски?
Дали и понатаму ќе тврди дека нема други барања? Дали и понатаму ќе ја повторува истата приказна дека сè се сведува на една единствена уставна измена?
Самата претседателка јавно соопшти дека на средбата со бугарската потпретседателка Илијана Јотова станало јасно дека не станува збор само за уставните измени. Напротив, станува збор и за дополнителни барања поврзани со протоколите што произлегуваат од работата на историската комисија.
Тоа е суштината на проблемот што актуелната власт со месеци го посочува, а што опозицијата упорно се обидува да го игнорира. Бугарските позиции никогаш не биле ограничени само на внесување на Бугарите во Уставот. Од самиот почеток тие се поврзани со прашања за историјата, образованието, учебниците, националниот идентитет, јазикот и интерпретацијата на историските личности и настани.
Затоа денес се поставува логичното прашање: ако уставните измени како што тврди Филишче по три пати на ден навистина биле единствениот услов, зошто бугарските претставници повторно ги отвораат прашањата од историската комисија и протоколите?
Одговорот е едноставен. Затоа што барањата не завршуваат таму.
Токму поради тоа Владата на Христијан Мицкоски инсистира на јасни гаранции. Не затоа што не сака европска иднина за Македонија, туку затоа што искуството од минатото покажува дека секоја направена отстапка била проследена со нови условувања.
Македонија го смени знамето. Македонија прифати привремена референца. Македонија потпиша договори со соседите. Македонија го смени и своето уставно име. Но наместо затворени спорови и забрзан европски пат, добивме нови барања, нови услови и нови блокади.
Затоа јавноста има право да биде претпазлива кога ќе слушне од Филипче дека е потребна уште само една отстапка.
Особено кога таквите тврдења денес ги демантираат самите разговори во Софија.
Сиљановска-Давкова и Муцунски не пренесоа претпоставки, туку директни ставови слушнати од бугарската страна. Тие заминаа во Софија токму за да ги слушнат аргументите и позициите од прва рака. Заклучокот што го соопштија е јасен – уставните измени не се единственото прашање на маса.
Оттука, останува дилемата: дали Венко Филипче ќе продолжи да ја повторува старата приказна како заглавена грамофонска плоча или конечно ќе признае дека македонските граѓани со години биле доведувани во заблуда?
Затоа што фактите се тврдоглава работа. А фактите што денес доаѓаат директно од Софија покажуваат дека проблемот никогаш не бил само во Бугарите во Уставот. Проблемот е во постојаното појавување на нови барања, нови условувања и нови обиди за редефинирање на македонскиот национален идентитет и историско наследство.
А кога фактите зборуваат, политичките флоскули остануваат без сила.
