На СДС очигледно му смета сè што не може да го контролира. Му смета власта кога не е негова, му смета дијаспората кога бара право на глас, му смета јавната дебата кога не е под партиска команда, а сега му смета и секој обид за разговор за обединување и преобликување на опозицискиот простор.
Наместо да ја разберат пораката што доаѓа од самата јавност, дека Македонија има потреба од сериозна, одговорна и функционална опозиција, од СДС веднаш пристигнаа навреди и обвинувања. Учесниците и поддржувачите на платформата „Разговори за иднината во 12:05“ беа ставени во ист кош со етикети како „квислинзи“, „отпадници“ и „контролирана опозиција“.
Тоа не е политички одговор. Тоа е паника.
Платформата беше претставена како простор за дебата за иднината, за опозициското дејствување и за потребата од нов општествен договор. Според објавените информации, на првата сесија учествувале луѓе од различни кругови – поранешни функционери, професори, правници, активисти, актуелни пратеници и лица кои некогаш биле блиски до СДС. Меѓу споменатите имиња се и Славјанка Петровска, поранешна министерка за одбрана, како и Моника Зајкова од ЛДП.
Но, за раководството на СДС, очигледно, секој што размислува поинаку веднаш станува непријател. Секој што ќе отвори прашање за состојбата во опозицијата е прогласен за инструмент на Христијан Мицкоски.
Токму тука се гледа суштинскиот проблем на СДС. Наместо да се запрашаат зошто толку многу луѓе од нивниот поранешен политички круг чувствуваат потреба да зборуваат надвор од партиските рамки, тие повторно ја избраа најлесната патека – напад, навреда и дискредитација.
Не е нормално Христијан Мицкоски да биде обвинуван дека стои зад идејата за обединување на опозицијата, а притоа токму таквото обединување би значело создавање посилен политички противник на власта.
Политички гледано, на ВМРО-ДПМНЕ и на Мицкоски многу повеќе би им одговарала ваква слаба, дезориентирана и поделена опозиција, отколку консолидирана опозиција со јасна програма, вредности и лидерство.
Но она што можеби ѝ одговара на ВМРО-ДПМНЕ, односно ваква опозиција на чело со Венко Филипче, не ѝ одговара на државата.
Македонија има потреба од силна власт, но има потреба и од силна опозиција. Демократијата не се гради со политички монопол, ниту со опозиција која живее од старите навики, старите фрази и старите поделби. Уште помалку со опозиција која наместо да размислува за државните интереси, повторно се врти околу туѓи агенди, стари центри на моќ и политички пресметки.
Државата има потреба од реална политичка конкуренција, од идеи, од дебата, од одговорност и од луѓе кои ќе можат да понудат нешто повеќе од навреди.
Затоа реакцијата на СДС е толку симптоматична. Тие не се плашат од Мицкоски како „организатор“ на некаква платформа. Тие се плашат од можноста некој друг да го пополни празниот простор што самите го оставија зад себе. Се плашат дека јавноста ќе види дека опозицијата не мора да биде заробена во рацете на едно раководство без визија.
Се плашат дека критиката веќе не доаѓа само од политичките противници, туку и од луѓе кои некогаш биле дел од нивниот систем.
Кога една партија почнува да ги нарекува „квислинзи“ луѓето што бараат разговор, тоа значи дека веќе нема аргументи. Кога секоја иницијатива ја прогласува за заговор, тоа значи дека нема доверба ни во сопственото членство, ни во сопствената политичка иднина.
Проблемот не е во платформата. Проблемот е во раководството на СДС.
Проблемот е во тоа што СДС, на чело со Венко Филипче, наместо да понуди нова политика, нова визија и нова енергија, се претвори во чувар на старите структури и старите фотелји. Наместо да извлече поука од поразите, СДС повторно бара непријатели, предавници и заговорници.
А кога една партија ќе почне секој разговор да го гледа како предавство, секоја критика како заговор, а секое обединување како закана, тогаш таа партија не ја брани демократијата.
Таа ја брани сопствената немоќ.
