Речиси да нема ден лидерот на Венко Филипче да не посвети изјава, прес-конференција или медиумски настап на потребата од уставни измени како клучен чекор за продолжување на евроинтеграциите. Темата е константна, повторлива и доминантна во неговиот јавен дискурс, до тој степен што остава впечаток дека станува збор за единствен политички приоритет.
Во тој контекст, речиси целосно се губи пошироката слика за реформскиот процес. Во јавниот простор сè помалку се слуша за реформска агенда, за план за раст, за институционални промени или за вистинско усогласување со европските стандарди во администрацијата, правосудството, економијата и општествената пракса.
Ставот кој често се препознава во настапите на Филипче може да се сумира во една суштинска порака: „Реформите се викаат – уставни измени и почеток на преговори, отворање на поглавјата. Тоа е вистинскиот пат напред“, вели тој, и тука приказната речиси завршува.
Токму таа редукција на реформите на еден политички предуслов отвора прашања: дали европската агенда се сведува само на уставно-политички чекор или пак станува збор за многу поширок и подлабок процес кој бара суштински промени во функционирањето на државата.
Во јавната дебата останува дилемата дали ваквиот пристап ја поедноставува комплексноста на евроинтеграциите или, пак, свесно ја стеснува агендата на едно прашање, оставајќи ги останатите реформи во втор план.
