Гордана Димовска
Како од ковчеже со златни резби
Излегуваат зборови милни
Зборови како бисери
Зборови баш македонски.
Е за тој збор
Македонец казна плаќаше
Рицинус пиеше
Беше прогонуван
Иселуван од огниште родно.
Има ли нешто полошо од тоа?
Да те истераат, да ти забранат име, јазик
Да те обезличат.
Заарем ние не сме луѓе зарем не треба да сме тоа што сме?
Секое камче, секоја педа земја, историја пишува,
Приказни, гатанки, легнди се редат,
за Македонија сведочат.
Рака за рака патуваа
Незнајни и знајни
Мали деца оттргнати од мајчински прегратки,
Заминаа по белиот свет,
Да се вратат не смееја
Каде го има ова?
Светот очите ги затвори пред суровите неправди.
Од своја родна земја ги
Испоганија.
Малку се солзите исплакани да раскажат маки македонски
А каде е правдата?
Зошто и ден денес да ме преиспитуваат која сум од каде сум
Се збриша ли името, јазикот, етничкото, нашето?
Земјата ја поделија
Историја прекроија
Каде е правдата за Македонија.
Бори се Македонијо
Борете се Македонци
Во светот, Македонци во Егеј и Пирин,
Застанете во одбрана силна на зборот, јазикот наш насушен,
Тој е извор непресушен.
Не сакам повеќе никој да ме оспорува
Не сакам никој историја да ми краде
Пишувам и се борам, барем добро нешто да сторам
За Македонија, мојата татковина мила.
Македонка се родив, Македонка ќе умрам.
Македонци, борете се против неправдите во светот.
Сме постоеле и ќе постоиме
Никој нема право да ти го одземе она што е твое да те нарече нешто друго од она што си – МАКЕДОНЕЦ