„Како Струга нема друга“ не е само фраза, туку чувство што со децении се пренесува од генерација на генерација. На брегот на Охридско Езеро, каде што водата се среќава со планините, Струга живее со свој посебен ритам – тивок, топол и истовремено полн со живот. Реката Црн Дрим тече низ срцето на градот како нишка што ги поврзува луѓето, спомените и приказните.
Утрото во Струга мириса на свежина и езерски ветер, додека вечерите се претвораат во светлина што се огледува во водата. Струга не се раскажува само со зборови – таа се доживува. И затоа со право велат: како Струга нема друга.
Градот има богата историја што се протега илјадници години наназад, благодарение на неговата местоположба покрај езерото и во долината на Црн Дрим. Областа била населена уште во праисторијата, а во античко време била под влијание на македонското кралство и подоцна на Римска Империја. Римјаните изградиле патишта и населби што ја поврзувале областа со останатите делови на Балканот.
Во раниот среден век Струга и охридскиот регион биле значаен дел од Византија. Во тој период се развивале трговијата, црковниот живот и културните врски со Охридска книжевна школа, која имала огромно влијание врз словенската писменост и духовност.
Од крајот на XIV век Струга потпаѓа под власта на Османлиско Царство, каде што останува повеќе од пет века. Во тој период градот добива ориентален дух, се развиваат занаетчиството и трговијата, а мултиетничкиот живот станува препознатлив белег на регионот.
По Балканските војни и Првата светска војна, Струга станува дел од тогашната југословенска држава, а по Втората светска војна продолжува да се развива како значаен туристички, културен и поетски центар.
Посебно место во културниот живот има манифестацијата Струшки вечери на поезијата, која ја поставува Струга на светската културна мапа и ја продолжува традицијата на градот како симбол на уметноста, поезијата и духовноста.
Денес Струга е препознатлива по својата природна убавина, езерото, реката Црн Дрим и богатиот културен живот. Тоа е град каде што историјата, традицијата и современоста се испреплетуваат во единствен идентитет. Затоа и денес останува чувството што се пренесува од генерација на генерација – како Струга нема друга.
