Додека европските и меѓународните претставници зборуваат за реформи, економски напредок и дипломатски успеси, лидерот на СДС и бугарскиот претседател остануваат фокусирани само на едно прашање – уставните измени.
Во изминатиот период Македонија доби повеќе позитивни сигнали од меѓународната заедница. Европските претставници го поздравија напредокот во спроведувањето на реформската агенда, беа одобрени значајни средства од европските фондови, а државата бележи и видливи дипломатски успеси на меѓународната сцена.
Од Брисел пристигнуваат пораки за потребата од продолжување на реформите, зајакнување на институциите, владеење на правото, економски развој и модернизација на државата. Владата предводена од премиерот Христијан Мицкоски токму на тие полиња работи и остварува резултати што ги признаваат и домашните и странските партнери.
Но, додека најголемиот дел од Европа зборува за реформи во поширока смисла, Венко Филипче и СДС како да гледаат само една тема. За нив речиси секое прашање завршува со барање за уставни измени.
Во јавноста сè почесто се поставува прашањето зошто токму опозициската партија покажува поголема нетрпеливост од самата официјална Софија кога станува збор за исполнување на бугарските барања. Наместо да бараат гаранции дека процесот ќе има јасен крај и дека нема да следуваат нови условувања, од СДС продолжуваат да ја повторуваат истата порака што со години се слуша од Бугарија.
Оттука и впечатокот дека денес постојат само двајца политички актери кои уставните измени ги претставуваат како единствена и најважна реформа за Македонија – Венко Филипче и бугарскиот претседател Румен Радев.
Во меѓувреме, граѓаните очекуваат подобар животен стандард, нови инвестиции, повисоки плати, подобро здравство, поквалитетно образование и посилна економија. Тоа се реформите што директно го подобруваат животот на луѓето и токму таму треба да биде насочена енергијата на секоја одговорна политика.
Македонија има потреба од европска иднина, но и од достоинствен пристап во кој националните интереси нема да бидат предмет на постојани отстапки и нови условувања. Затоа сè повеќе граѓани ја поддржуваат позицијата дека секој следен чекор мора да биде проследен со јасни гаранции, а не со празни ветувања.
Додека Европа го оценува напредокот низ призмата на реформите и резултатите, Филипче и Радев остануваат заробени во една единствена тема. А Македонија одамна има потреба да зборува за многу повеќе од тоа.
