Оливера Јовановска
Оливера Јовановска : Вечно сеќавање на Елпида Караманди
Елпида Ставрева Караманди,
Леринска вода ја напои.
Потекнува од влашко семејство,
Ирисот во окото не ѝ мирува.
Друм под нозете со мајка ѝ фатија,
Ах, во таа Битола гнездо свија.
Студиите ги продолжи во Белград,
Та во 1939 година СКОЈ ја собра во прегратките.
Активности многубројни се редеа,
Вешто ги извршуваше сите.
Револуционерните задачи беа тешки,
Елпида стана стожер на политичките активности.
Во око ѝ падна на окупаторската полиција,
А тие в зандана ја ставија.
Камен ни вода, ни млеко пушта!
А славната Елпида збор не проговори.
Рана до рана, како синџир-гердани,
на телото ѝ беа нанижани.
Аманет ни остави — татковината искрено да се брани.
Мршојадците клети, видоа-не видоа,
од занданата ја пуштија.
Активистка стана во партизанскиот одред „Пелистер“.
На 3 мај 1942 година, кај битолското село Лавци,
Дожд од митралески рафали ја погоди, но не ја уби.
И последните денови во зандана ѝ минуваа —
И повторно тешко мачена и убиена,
но довека запаметена.
