Кога македонската песна ќе одекне во Егејска Македонија, срцето чука посилно

Постојат мигови кога зборовите не се доволни. Кога една песна, едно оро и една развеана насмевка кажуваат повеќе од илјада говори. Такви се сцените што повторно се гледаат во многу места низ Егејска Македонија – сцени што ја будат гордоста, ја враќаат надежта и потсетуваат дека коренот може да биде притиснат, но не и уништен.

Во Крива – Кукушко, Баница – Леринско, Чичигаз – Ениџевардарско, Цармариново – Негушко и на уште многу други места, повторно одекнува македонската песна. Повторно се фаќа македонското оро, а секој стих, секој чекор и секој звук на зурлата и тапанот зборуваат за припадноста, паметењето и љубовта кон родниот крај.

Тоа не е само песна. Тоа не е само оро.

Тоа е жива врска со предците. Тоа е наследство што се пренесува од колено на колено. Тоа е гласот на дедовците и бабите, кои и во најтешките времиња ги чувале македонските песни, обичаи и говор во своите домови, во своите семејства и во своите срца.

Народот може да помине низ многу искушенија. Може да биде разделуван со граници, соочуван со забрани, премолчувања, притисоци и обиди за бришење на неговото име и паметење. Но, не може да му се избрише душата. Не може да му се одземе љубовта кон песната, јазикот, традицијата и корените.

Кога ќе се фатат рака за рака младите и старите, кога во исто оро ќе заиграат неколку генерации, тогаш станува јасно дека македонскиот дух не е само сеќавање на минатото. Тој е жив, присутен и силен. Тој продолжува да живее во секое семејство што ја чува песната, во секое дете што го учи чекорот на орото и во секој човек што со гордост го негува наследството на своите предци.

Таму каде што се слушаат „Македонско девојче“, „Бисер Балкански“, „Кирјана вино продава“ и многу други македонски песни, живее духот на еден народ што никогаш не престанал да ја чува својата традиција. Тие песни не се само мелодии. Во нив се вткаени љубовта, тагата, радоста, борбата, копнежот и историјата на генерации Македонци.

Секоја песна е сведоштво. Секое оро е порака. Секоја носија е дел од едно големо културно богатство што му припаѓа на македонскиот народ и кое никој не може да го избрише додека има кој да го пее, игра и пренесува на идните поколенија.

Овие сцени не треба само да нè радуваат. Тие треба и да нè потсетат на нашата обврска да ја чуваме македонската култура, да им ја пренесуваме на младите љубовта кон народната песна и да не дозволиме заборавот да го покрие она што со векови го создавале нашите предци.

Зашто народ без традиција е народ без паметење, а народ што ја чува својата песна, своето оро и својот јазик ја чува и својата душа.

Нека одекнуваат македонските песни низ Кукушко, Леринско, Ениџевардарско, Негушко и низ цела Егејска Македонија. Нека се играат македонските ора на плоштадите, во селата и во семејните домови. Нека младите ги учат старите песни, а старите со гордост нека им го предаваат наследството што го примиле од своите предци.

Вечна да е македонската песна.
Вечно да е македонското оро.
Вечна да е македонската традиција.
Вечен да е македонскиот дух.
Да живее Македонија и македонскиот народ!