Свекрва
По сè изгледа дека во СДС повеќе никој нема право да размислува со своја глава. Секој што ќе се осмели јавно да каже дека партијата е во катастрофална состојба, веднаш добива етикета-купен е од ВМРО-ДПМНЕ, човек е на Мицкоски, уценет е или продаден.
Наместо одговор на аргументи, следуваат дискредитации, навреди, наместо самокритика следува лов на вештерки.
Венко-заевистичкото крило очигледно смета дека единствената причина некој да не се согласува со нив е ако работи за политичкиот противник.
А тогаш логично се поставува прашањето: кој сè, според нивната логика, работи за ВМРО-ДПМНЕ?
Сите што заминаа во ЗНАМ?
Петре Шилегов?
Јован Деспотовски?
Радмила Шекеринска?
Бранко Црвенковски?
Стево Пендаровски?
Димитар Ковачевски – Таче? Градоначалници, Листата е предолга за да се набројат сите видни некогашни функционери на СДС.
Дали и тие според оваа матрица се луѓе на Мицкоски?
Ако секој што не се согласува со актуелното раководство е „купен“, тогаш проблемот не е во тие луѓе. Проблемот е во оние што денес ја водат партијата.
Наместо политичка понуда, јавноста гледа меѓусебни пресметки, наместо идеи, гледа обвинувања, наместо програма, гледа поделби.
Во таква атмосфера, секое поинакво мислење се казнува, следуваат медиумски напади.
Веднаш ги активираат партиските послушници по разни медиуми и на социјалните мрежи за јавно плукање по секој што ќе се осмели да размислува поинаку од Филипче и двајца тројца окулу него.
Таквиот модел можеби создава страв, но никогаш не создава доверба.
Жално е кога ќе слушнете дека денес и дел од членовите на СДС се двоумат или се срамат да кажат дека се членови на својата партија. Тоа е најсилниот показател колку е нарушена довербата внатре во партијата.
Но ваквите состојби не се случуваат преку ноќ. Тие се последица на погрешни избори на лидер и отсуство на внатрепартиска демократија.
Кога лидерите се избираат само со кревање раце, без сериозна анализа дали имаат знаење, капацитет, визија и авторитет да ја водат партијата, резултатот најчесто доаѓа подоцна. Во СДС тој процес започна со изборот на Зоран Заев продолжи по неговото заминување со Венко Филипче.
Да бидам искрен, како еден од основачите на ВМРО-ДПМНЕ, политички би можел да бидам задоволен од состојбата во СДС. Но како човек кој се радува кога Македонија напредува, не можам да бидам рамнодушен.
На Македонија не ѝ е потребна слаба опозиција. На Македонија ѝ е потребна силна Влада, но и конструктивна, сериозна и одговорна опозиција, која ќе придонесува во реализацијата на проекти од интерес за државата. Таквиот политички баланс е здрав за секоја демократија.
Затоа, опозицијата не треба да се натпреварува кој повеќе ќе ја оцрни сопствената држава, туку кој ќе понуди подобри решенија, посериозни политики и поголема одговорност кон Македонија и нејзините граѓани.
Политичките партии се силни онолку колку што се подготвени да ја слушнат вистината за себе. Кога ќе престанат да ја слушаат, почнува нивниот пад.
Или, народски кажано, на функционерите на СДС како да им се скршило огледалото, па немаат каде да се погледнат и да се запрашаат до каде ја донесоа партијата со своите погрешни политики.
Наместо да ја бараат причината кај другите, добро е најнапред да ја побараат во сопствениот двор. Бидејќи ниедна партија не пропаѓа поради своите политички противници, туку поради сопствените погрешни одлуки, лошите политики и изгубената доверба кај граѓаните.
А кога ќе се скрши огледало, според народното верување, нешто тргнува на неарно. За СДС, тоа „неарно“ одамна не е суеверие, туку политичка реалност.
